O κινηματογράφος στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του πολέμου 1940-1941 έως την έναρξη της κατοχής. Η εικόνα στα εγχώρια κινηματογραφικά πράγματα πριν τον πόλεμο.

 

Η εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων στην Πολωνία, την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οδήγησε στην κήρυξη πολέμου από την Αγγλία και την Γαλλία εναντίον της Γερμανίας δύο εικοσιτετράωρα αργότερα. Η Ευρώπη παρακολουθούσε τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα, μόλις είκοσι χρόνια από το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το κοινό στην Ελλάδα είχε πλήρη ενημέρωση για τα γεγονότα σε καθημερινή βάση, από τον ημερήσιο Τύπο. Όμως η χώρα μας παρέμενε ουδέτερη και η ζωή έπρεπε να διατηρήσει τους ρυθμούς της. Βέβαια υπήρξαν ορισμένες προληπτικές κινήσεις που κρίθηκαν επιβεβλημένες από την ελληνική κυβέρνηση και επηρέασαν, σε ένα βαθμό, την καθημερινότητα στην χώρα μας. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1939 ο υφυπουργός Δημόσιας Ασφαλείας Κων. Μανιαδάκης εξέδωσε ανακοίνωση περιορισμού στα ωράρια λειτουργίας κέντρων και θεαμάτων, η οποία διευκρίνιζε ότι "εις στιγμάς εξωτερικών κρίσεων και περιπλοκών αυτομάτως προκύπτει η ανάγκη τής από πάσης πλευράς περισυλλογής και η βαθμιαία προσαρμογή της ζωής εντός ορίων υπαγορευομένων εκ των εξαιρετικών τούτων περιστάσεων" . 

Η απόφαση αφορούσε τα καφενεία, τα μπαρ, τις ταβέρνες, τα ζαχαροπλαστεία και όλες τις επιχειρήσεις παρόμοιας φύσεως και, φυσικά, τα θέατρα και τους κινηματογράφους. Τα νέα μέτρα ορίστηκε να ισχύσουν από τις 22 Σεπτεμβρίου 1939. Παράλληλα υπήρξε πρόνοια για περιορισμό στον φωτισμό της πόλης κατά την διάρκεια της νύχτας (καταστήματα, φωτεινές επιγραφές και διαφημίσεις, δημοτικός φωτισμός των οδών κλπ). Πλέον οι κινηματογραφικές αίθουσες θα μπορούσαν να λειτουργούν μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα, ενώ τα θέατρα μέχρι μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. 

Όμως με την έναρξη του πολέμου στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν και άλλα θέματα, όπως η εισαγωγή προϊόντων στην Ελλάδα. Αυτό αντιμετωπίστηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 1960/1939 "περί ρυθμίσεως του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου". Το νέο αυστηρό πλαίσιο εισαγωγών διαμόρφωσε ένα δαιδαλώδες σύστημα περιορισμών, μέσω κλαδικών Ενώσεων και αλλεπάλληλων υπουργικών αποφάσεων. Το παραπάνω δεν άφησε ανεπηρέαστους τους κινηματογράφους, εφόσον ήταν πλέον απαραίτητη η ειδική έγκριση εισαγωγής των ταινιών. Αυτή ήρθε στις 17 Οκτωβρίου 1939, με την απόφαση 96.388 του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, που επέτρεπε την εισαγωγή των νέων κινηματογραφικών παραγωγών για την χειμερινή περίοδο 1939-1940, η οποία  τυπικά είχε ξεκινήσει. Το κινηματοθέατρο "ΡΕΞ" αποτελούσε την αίθουσα πρώτης προβολής με τις περισσότερες εισπράξεις στην πρωτεύουσα. Άλλοι μεγάλοι κινηματογράφοι της περιόδου ήταν ο "ΟΡΦΕΥΣ", το "ΠΑΛΛΑΣ", το "ΤΙΤΑΝΙΑ", το "ΑΤΤΙΚΟΝ", το "ΠΑΝΘΕΟΝ" και ο "ΕΣΠΕΡΟΣ". Υπήρχαν επιπλέον οι κιν/φοι "ΑΣΤΥ", "ΚΡΟΝΟΣ", "ΡΟΖΙΚΛΑΙΡ", "ΟΥΦΑ", "ΑΠΟΛΛΩΝ", "ΑΛΑΣΚΑ", "ΑΘΗΝΑΪΚΟΝ", "ΑΛΑΜΠΡΑ" και "ΕΛΛΑΣ". Την ίδια εποχή συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από την εμφάνιση του ομιλούντος κινηματογράφου στην χώρα μας, εφόσον η πρώτη ομιλούσα ταινία είχε προβληθεί στις 23 Οκτωβρίου 1929 στον κιν/φο "ΑΤΤΙΚΌΝ". Όμως το 1939  άρχισε να μπαίνει... χρώμα στην ζωή των θεατών, εφόσον είχε ξεκινήσει η προβολή έγχρωμων ταινιών. Ένας μεγάλος αριθμός από παραγωγές του παγκόσμιου κινηματογράφου γέμιζε τις αίθουσες πρώτης προβολής. Τον χειμώνα 1939-1940, τις περισσότερες νέες κιν/κες παραγωγές πρόβαλε το "ΡΕΞ", με συνολικά 44 ταινίες. Εκεί προβλήθηκε (παράλληλα με τον κιν/φο "ATTIKON") και η πρώτη σε εισπράξεις ταινία της σαιζόν, "Βασίλισσα Ελισάβετ και ο Ιππότης του Έσσεξ" (The Private Lives of Elizabeth and Essex), με 65.662 εισιτήρια (Α' προβολή). Οι εγχώριες παραγωγές κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου ήταν ιδιαίτερα περιορισμένες, όμως την περίοδο 1939-1940 προβλήθηκε η ελληνική ταινία "Το Τραγούδι Του Χωρισμού" σε παραγωγή της Σκούρας-Φιλμ, σενάριο του Δημήτρη Μπόγρη και σκηνοθεσία του Φιλοποίμενα Φίνου. Η πρεμιέρα έγινε στις 15 Απριλίου 1940 στους κιν/φους ΡΕΞ & ΑΤΤΙΚΟΝ και έκοψε 29.764 εισιτήρια σε πρώτη προβολή (17η σε εισπράξεις). 

H κινηματογραφική περίοδος 1939-1940 διήρκησε έως στις αρχές Ιουνίου 1940, και οι δύο τελευταίες αίθουσες ολοκλήρωσαν τις προβολές τους στις 9 Ιουνίου  ("ΤΙΤΑΝΙΑ" & "ΑΤΤΙΚΟΝ"). Την σκυτάλη πήραν οι θερινοί κινηματογράφοι, εν αναμονή της νέας χειμερινής κινηματογραφικής σαιζόν. Παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα ακολούθησε επισήμως πολιτική ουδετερότητας, οι περιφερειακές εξελίξεις καθιστούσαν αναπόφευκτη την εμπλοκή της σε μια πολεμική περιπέτεια, κάτι που γνώριζε καλά η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας. 

Oι Αθηναϊκοί κινηματογράφοι ήταν έτοιμοι να υποδεχτούν την νέα σαιζόν με την απαραίτητη λαμπρότητα, παρά τα προβλήματα που είχαν προκύψει από την έλλειψη νέων ταινιών των ευρωπαϊκών στούντιο, όσο και στην εισαγωγή των αμερικάνικων παραγωγών. Tην Κυριακή 27 Οκτωβρίου 1940 το κοινό ενημερώθηκε μέσα από καταχωρήσεις για τις νέες ταινίες που θα πρόβαλαν οι αίθουσες από την επόμενη μέρα, 28 Οκτωβρίου. Όμως τα ξημερώματα της Δευτέρας η φασιστική Ιταλία προχώρησε στην -από καιρό σχεδιαζόμενη- επίθεση κατά της χώρας μας και ήχησαν οι σειρήνες του πολέμου. Τα γεγονότα δεν άφηναν περιθώρια για θεάματα και οι κινηματογράφοι παρέμειναν κλειστοί για δύο ημέρες, 28 και 29 Οκτωβρίου. Στις 30 Οκτωβρίου έγινε επανέναρξη της λειτουργίας των κινηματογράφων με τις προγραμματισμένες από την προηγούμενη εμβδομάδα προβολές, όμως για λόγους ασφαλείας τα φώτα στις εισόδους παρέμειναν σβησμένα. Το "ΡΕΞ" πρόβαλε την ταινία "Ένοχος Γυναίκα" (In Name Only) και το "ΑΤΤΙΚΟΝ" τα "Γκρεμισμένα Είδωλα" (The Citadel). Το "ΑΣΤΥ " είχε προγραμματίσει αρχικά την προβολή της ταινίας "Ο Άγιος στο Λονδίνο", όμως συνέχισε να προβάλει για δεύτερη εβδομάδα την ταινία "Δεσποινίς Μητέρα μου" (Bachelor Mother), με την Ginger Rogers και τον David Niven στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Στο "ΤΙΤΑΝΙΑ" προβλήθηκε η ταινία με τον τίτλο "Αδελφή του Ελέους" (Hermana San Sulpicio), στον "ΕΣΠΕΡΟ" το "Αιώνια Δική Σου" (Eternally Yours), ενώ στο "ΠΑΝΘΕΟΝ" το "Ρόδινη Ζωή" με την Shirley Temple (Just Around The Corner), Να σημειωθεί ότι οι ταινίες που προβλήθηκαν δεν ήταν εντελώς νέες, αλλά αφορούσαν παραγωγές της περασμένης σαιζόν ή παλιότερες, που είχαν στην διάθεσή τους οι εταιρείες διανομής. 

Η κίνηση στους κινηματογράφους σταδιακά βρήκε τους ρυθμούς της αν και τις πρώτες εβδομάδες η προσέλευση του κοινού ήταν μάλλον άτονη, ενώ από το μέτωπο έφταναν τα πρώτα νέα για την νικηφόρα προέλαση του Ελληνικού Στρατού. Στις 25 Νοεμβρίου 1940 το "ΑΣΤΥ", συμφερόντων της Σκούρας Φιλμ, μετατράπηκε σε κινηματογράφο επικαίρων. Έως τότε υπήρχε το "ΣΙΝΕΑΚ", που προσέφερε κάτι ανάλογο (αργότερα προστέθηκε και το "ΣΙΝΕ ΝΙΟΥΣ"). Με δεδομένη την κατάσταση που επικρατούσε, οι δύο αυτές αίθουσες έκαναν χρυσές δουλειές. Λόγω της εμπόλεμης κατάστασης, από τις 7 Νοεμβρίου 1940 οι ώρες λειτουργίας για τους κεντρικούς κινηματογράφους στην Αθήνα ήταν μεταξύ 11 π.μ και 8 μ.μ, με συνεχείς προβολές. Για τους στρατιωτικούς ίσχυαν νέες τιμές, ανεξαρτήτως ώρας προβολής, 16 δραχμές στην πλατεία και 11 δραχμές στον εξώστη. Στα θέατρα κυριαρχούσαν πλέον οι πολεμικές επιθεωρήσεις με πρωταγωνιστή τον... Μουσολίνι, που είχε γίνει περίγελος στο πανελλήνιο. Στις σκοτεινές αίθουσες συνέχισαν να παρελαύνουν οι αστέρες του Hollywood αλλά και της Ευρώπης, σε παλιότερες ταινίες. Στις 23 Δεκεμβρίου 1940 ξεκίνησε στους κιν/φους "ΡΕΞ" & "ΑΤΤΙΚΟΝ" η προβολή της ταινίας "Το Όνειρον Του Ινδού" παραγωγής 1939 (πρωτ. τίτλος: The Rains Came), που αποτέλεσε μια από τις εισπρακτικές επιτυχίες της σαιζόν. Συνέχισε για δεύτερη εβδομάδα στο "ΑΤΤΙΚΟΝ" και έκοψε συνολικά πάνω από 50.000 εισιτήρια σε πρώτη προβολή. Μεγαλύτερη επιτυχία σημείωσε η ταινία "Όταν η Σαρξ Προστάζει" (Der Postmeister), μια γερμανική παραγωγή του 1940, που έκανε πρεμιέρα στις 27 Ιανουαρίου 1941 στον κιν/φο "ΤΙΤΑΝΙΑ". To έργο είναι (χαλαρά) βασισμένο πάνω σε μια ιστορία του Alexander Pushkin και προβλήθηκε για συνολικά τέσσερις εβδομάδες, με 61.266 εισιτήρια. Ήταν η τέταρτη σε εισπράξεις ταινία της περιόδου 1940-1941. Το πρωί της 29ης Ιανουαρίου 1941 ο Ιωάννης Μεταξάς άφησε την τελευταία του πνοή και καθήκοντα Πρωθυπουργού ανέλαβε ο Αλέξανδρος Κορυζής. Η κηδεία του Μεταξά έγινε στις 31 Ιανουαρίου. 

Στις 3 Φεβρουαρίου 1941 έκανε πρεμιέρα ακόμα μια ταινία που το κοινό υποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Ήταν το "Wuthering Heights" με τον Laurence Olivier και την Merle Oberon (ελλ. τίτλος "Ο Πύργος Των Καταιγίδων"), που προβλήθηκε στους κιν/φους "ΕΣΠΕΡΟΣ" & "ΟΡΦΕΥΣ" και αποτέλεσε την τρίτη σε εισπράξεις ταινία της περιόδου, με συνολικά 70.562 εισιτήρια. Μόνο την πρώτη εβδομάδα προβολής έκοψε 34.162 εισιτήρια, ενώ στον "ΕΣΠΕΡΟ" προβλήθηκε για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες! Την ίδια περίοδο, οι κιν/φοι Β' προβολής που λειτουργούσαν στην Αθήνα ήταν οι "ΑΛΑΣΚΑ", "ΑΠΟΛΛΩΝ", "ΑΤΘΙΣ", "ΑΡΗΣ", "ΓΡΑΝΑΔΑ", "ΙΝΤΕΑΛ", "ΙΡΙΣ", "ΚΥΒΕΛΗ", "ΠΑΛΛΑΣ" και "ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ". 

Ειναι σαφές πως με το νέο έτος υπήρξαν περιπτώσεις που η εικόνα στα Αθηναϊκά σινεμά μπορούσε να συγκριθεί με προπολεμικές εποχές, παρά την αβεβαιότητα που αναπόφευκτα είχε δημιουργήσει η εμπόλεμη κατάσταση και σε οικονομικό επίπεδο. Φαίνεται ότι το κοινό ήταν διατεθειμένο να γεμίσει τις αίθουσες αν είχε το κατάλληλο κίνητρο με προσεγμένες παραγωγές. Πάντως στο σύνολο της χειμερινής περιόδου τα πράγματα ήταν αναμφίβολα πιο υποτονικά σε σχέση με την τελευταία προπολεμική σαιζόν 1939-1940. Οι κεντρικοί κιν/φοι της Αθήνας επέλεξαν να κάνουν λιγότερες προβολές ταινιών, ώστε να εξοικονομίσουν χρήματα στην λειτουργία τους και είναι χαρακτηριστικό ότι οι εταιρείες διανομής κυκλοφόρησαν 141 ταινίες έναντι 264 την περίοδο 1939-1940, οι περισσότερες στοκ αμερικάνικης παραγωγής. Τα συνολικά εισιτήρια για την σαιζόν 1940-1941 ήταν μειωμένα στο 1.9 εκ. περίπου από 2.5 εκ. την προηγούμενη χρονιά. Το "ΡΕΞ" ήταν για ακόμα μια φορά ο κιν/φος με τα περισσότερα εισιτήρια. 

Παρά την πτώση που σημειώθηκε, ο αριθμός των θεατών μπορεί να θεωρηθεί μάλλον ικανοποιητικός υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν. Η σαιζόν ξεκίνησε με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου και τελείωσε κάτω από την κατοχή των δυνάμεων του Άξονα, μετά την συνθηκολόγηση με την ναζιστική Γερμανία και την είσοδο των Γερμανικών στρατευμάτων στην πρωτεύουσα, στις 27 Απριλίου 1941. Την εβδομάδα από 21 έως 27 Απριλίου 1941 (την τελευταία εβδομάδα έως την κατάληψη των Αθηνών), οι έξι κεντρικοί κιν/φοι έκοψαν 28.825 εισιτήρια, με τους τρεις από αυτούς να προβάλλουν ταινίες σε επανάληψη. Οι κιν/φοι "ΑΣΤΥ", "ΣΙΝΕ ΝΙΟΥΣ" και "ΣΙΝΕΑΚ" συνέχισαν να προβάλλουν επίκαιρα από τις 9 το πρωί, ενώ την 1η Μαΐου 1941 το "ΤΙΤΑΝΙΑ" και το "ΠΑΛΛΑΣ" ξεκίνησαν να προβάλλουν το φιλμ ναζιστικής προπαγάνδας "Ο Πόλεμος Στο Δυτικό Μέτωπο" (Sieg im Westen), μέχρι και τις 11 του μήνα.  Στην συνέχεια το ίδιο φιλμ προβλήθηκε στον κίν/φο Β' προβολής "ΚΡΟΝΟΣ". 

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι δύο πιο εμπορικές ταινίες της σαιζόν βγήκαν στις αίθουσες εκείνη την περίοδο, δηλαδή κατά την διάρκεια της κατοχής. Στις 4 Μαΐου 1941 ο κιν/φος "ΟΡΦΕΥΣ" ξεκίνησε την προβολή της ταινίας "Η Κατάρα Της Τσιγγάνας" (Dankó Pista), Ουγγρικής παραγωγής 1940. Ήταν μια από τις τρεις ταινίες από την Ουγγαρία που βγήκαν στις ελληνικές αίθουσες την περίοδο 1940-1941 και, κατά γενική ομολογία, η καλύτερη. Προβλήθηκε για πέντε συνεχόμενες εβδομάδες έως το κλείσιμο του κινηματογράφου για την θερινή περίοδο, στις 8 Ιουνίου 1941. Την πρώτη εβδομάδα έκοψε πάνω από 30.000 εισιτήρια, πολύ πάνω από οποιαδήποτε άλλη ταινία πρώτης προβολής κατά τις προηγούμενες εβδομάδες. Τερμάτισε στην δεύτερη θέση με τις πιο εμπορικές ταινίες της σαιζόν, με συνολικά 79.428 εισιτήρια! Ακόμα καλύτερη τύχη είχε η "Παναγία των Παρισίων" (The Hunchback of Notre Dame), που παίχτηκε σε τρεις αίθουσες από τις 19 Μαΐου 1941 ("ΡΕΞ", "ΠΑΛΛΑΣ", "ΠΑΝΘΕΟΝ"). Στο "ΡΕΞ" προβλήθηκε για το μεγαλύτερο διάστημα, έως τις 15 Ιουνίου. Το άθροισμα των εισιτηρίων που έκανε η ταινία στους τρεις κιν/φους κατά την πρώτη εβδομάδα προβολής της, ανήλθε σε... 65.496 (!), με τα 36.962 προερχόμενα από προβολές του "ΡΕΞ". Κατά συνέπεια αναδείχθηκε ως η εμπορικότερη ταινία στην χώρα μας την σαιζόν 1940-1941, με συνολικά 100.065 εισιτήρια. Να σημειωθεί πως λόγω της νέας κατάστασης που είχε προκύψει, αυτές οι δύο παραγωγές, όπως και όλες οι ταινίες εκείνης της περιόδου, δεν είχαν την ανάλογη διαφήμιση. 

Παρά τα εντυπωσιακά νούμερα για τις δημοφιλέστερες ταινίες, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η σαιζόν 1940-1941 σημείωσε πτώση στο σύνολό της, εφόσον βρέθηκε στην δίνη της πολεμικής σύγκρουσης. Τον νικηφόρο αγώνα των Ελλήνων ενάντια στην φασιστική Ιταλία, διαδέχτηκε η μαύρη περίοδος της κατοχής, την άνοιξη του 1941. Οι γενικότερες εξελίξεις είναι εύλογο ότι δημιούργησαν δυσκολίες στα κινηματογραφικά πράγματα στην χώρα μας. Όμως η κατάσταση έγινε απελπιστική κατά την διάρκεια της κατοχής. Σημαντική αύξηση στο κόστος λειτουργίας των κιν/φων, επίταξη αιθουσών για χρήση από τις δυνάμεις κατοχής, έλλειψη συγκοινωνίας, συσκοτίσεις και αδυναμία προβολής νέων ταινιών. Την περίοδο 1941-1942 ο αριθμός των προβολών ήταν αισθητά μειωμένος και η πλειοψηφία αφορούσε έργα της γερμανικής και ιταλικής παραγωγής. Όμως ο σκοπός σε αυτό το αφιέρωμα είναι να εξεταστεί η κινηματογραφική πραγματικότητα στην χώρα μας αμέσως πριν τον πόλεμο και κατά την πρώτη πολεμική περίοδο, φυσικά με επίκεντρο τις κεντρικές αίθουσες της πρωτεύουσας. 

B.A

Έρευνα & αρχείο: Vintage-files  © (2024)

Mε πληροφορίες από τις εφημερίδες "Έθνος", "Ακρόπολις", "Πρωία" 

και "Κινηματογραφικός Αστήρ".

Αρχική φωτογραφία: Willy Pragher (REX 1937).

Η έναρξη λειτουργίας του Cine Star στην Αθήνα

Το Cine Star αποτελεί έναν από τους ιστορικούς κινηματογράφους της Αθήνας, με πολύχρονη ιστορία. Γνώρισε ημέρες δόξας αλλά και παρακμής, έως το κλείσιμο του το 2010.
Το κτίριο επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου 10 στέκει ακόμα εκεί, δίνοντας μια art-deco πινελιά λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. 
Η έναρξη λειτουργίας του έγινε στις 19 Φεβρουαρίου 1947, ημέρα Τετάρτη. Η τιμή εισιτηρίου για τον εξώστη ήταν 2.000 δραχμές, για την πλατεία 2.500 δραχμές ενώ το διακεκριμένο στοίχιζε 3.000 δραχμές.
Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε στο Cine Star ήταν "Ο Χαμένος Άγγελος" (αυθεντικός τίτλος "Lost Angel"), μια παραγωγή του 1943 με πρωταγωνιστές την Margaret O' Brien, τον James Craig και την Marsha Hunt. 

B.A

Aρχείο © Vintage-files (2019)

Οι κινηματογραφικές ταινίες της 28ης Οκτωβρίου 1940. Τι προβλήθηκε στα Αθηναϊκά σινεμά την πρώτη εβδομάδα του πολέμου.

Κυριακή 27 Οκτωβρίου 1940. 
Οι μεγάλοι κινηματογράφοι της Αθήνας πληροφορούν το κοινό για τις νέες ταινίες που θα προβάλλουν από την Δευτέρα, μέσα από καταχωρήσεις στον ημερήσιο Τύπο.
Τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, ηχούν οι σειρήνες του πολέμου. Η φασιστική Ιταλία έχει ξεκινήσει την επίθεση εναντίον της Ελλάδας. 
Οι κινηματογραφικές αίθουσες παρέμειναν κλειστές, όμως επαναλειτούργησαν δύο μέρες αργότερα, στις 30 Οκτωβρίου.
Οι ταινίες που είχαν προγραμματιστεί προβλήθηκαν πλέον κανονικά, με παραστάσεις από τις 2:00 μ.μ. Όμως οι κινηματογράφοι παρέμειναν σκοτεινοί, εφόσον απαγορεύτηκε η χρήση των φώτων στις εισόδους.

Αυτές είναι οι ταινίες που προβλήθηκαν στην χώρα μας την πρώτη εβδομάδα του πολέμου, μέσα από τις αυθεντικές καταχωρήσεις της 27ης Οκτωβρίου 1940.

B.A

Αρχείο © Vintage-files

Απεβίωσε η Ζωή Λάσκαρη

ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ : 12 Δεκεμβρίου 1944 - 18 Αυγούστου 2017

Σαν βόμβα έσκασε πριν από λίγο ο ξαφνικός θάνατος της Ζωής Λάσκαρη. .«Έφυγε» αιφνιδίως από τη ζωή, το μεσημέρι της Παρασκευής, η Ζωή Λάσκαρη, στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη, βυθίζοντας σε άφατη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας. Κατά πληροφορίες, πέθανε στον ύπνο της, κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, «μεσουράνησε» στον ελληνικό κινηματογράφο και δικαίως θεωρείται, μαζί με τις Αλίκη Βουγιουκλάκη και Τζένη Καρέζη, ως μία από τις εμπορικότερες ηθοποιούς όλων των εποχών στην Ελλάδα.
Το «εισιτήριό» της για τον κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου υπήρξε η νίκη της στα καλλιστεία του 1959, όπου αναδείχθηκε Σταρ Ελλάς, ενώ εκείνη τη χρονιά συμμετείχε και στα καλλιστεία για την ανάδειξη της Μις Υφήλιος.
Ο Φιλοποίμην Φίνος επέλεξε να μην κρατήσει το πραγματικό της επίθετο, προκειμένου να μην γίνεται σύγχυση με την πρώτη της ξαδέλφη τραγουδίστρια Ζωή Κουρούκλη, η οποία ήταν ήδη γνωστή τραγουδίστρια. Το επίθετο «Λάσκαρη» επέλεξε ο Γιάννης Δαλιανίδης από την ονομασία ενός Ιταλού.
Η εικόνα που διαμόρφωσε μέσα από τις ταινίες της ήταν αυτή μιας δυναμικής και μοιραίας γυναίκας, ενώ αποτελούσε το κρυφό απωθημένο πολλών αντρών. Πολλές οι επιτυχίες στις οποίες πρωταγωνίστησε, όπως οι Μερικοί το προτιμούν κρύο, Νόμος 4000, Κορίτσια για φίλημα, Στεφανία, Μια κυρία στα μπουζούκια, Οι θαλασσιές οι χάντρες και πολλές άλλες.
Συνεργάστηκε με άλλα μεγάλα και αγαπημένα ονόματα, όπως Ρένα Βλαχοπούλου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Κώστας Βουτσάς, Μάρθα Καραγιάννη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλέκος Αλεξανδράκης, Φαίδων Γεωργίτσης, Νίκος Κούρκουλος κ.ά.
Μετά την πτώση του εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, αν και στράφηκε αποκλειστικά στο θέατρο, πρόλαβε να συμμετάσχει και σε ταινίες βίντεο. Η βιντεοταινία H Γυναίκα της πρώτης σελίδας, σε σκηνοθεσία του Nίκου Φώσκολου, κυκλοφόρησε το 1987 σε τρία μέρη και το 1990 προβλήθηκε στο κανάλι Mega, ως σειρά 12 επεισοδίων.
Στην βιντεοταινία του Mανούσου Mανουσάκη, Aντίστροφη Πορεία (1987), στον ρόλο μιας εκδότριας μεγάλης εφημερίδας, συμπρωταγωνίστησε με τον Aλέκο Aλεξανδράκη.
Το 1966 κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Κύπρο με τα έργα Μιας πεντάρας νιάτα των Γιαλαμά-Πρετεντέρη, Η παγίδα του Pομπέρ Τομά και το Βαθιά γαλάζια θάλασσα του Ράτιγκαν. Στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εμφανίζεται το 1970 με το έργο του Γιάννη Δαλιανίδη Μαριχουάνα Στοπ, ενώ ακολουθούν η μεγάλη θεατρική επιτυχία Εραστές του ονείρου του Γιάννη Δαλιανίδη μαζί με τον Tόλη Bοσκόπουλο (1972).
Aκολούθως, Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο των Κώστα Καραγιάννη και Νίκου Καμπάνη, Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας του Σμιθ (1975), Ξυπόλητη στο Πάρκο του Νηλ Σάϊμον (1977) και Η κυρία του Μαξίμ του Ζωρζ Φεϊντό (1979). Παράλληλα, συμμετείχε σε μεταφορές θεατρικών έργων για την τηλεόραση, από το αντίστοιχο τμήμα της EPT.
Ακολουθούν τα θεατρικά έργα: Φρύνη η εταίρα του Γιώργου Ρούσσου (1980), Παντρεύομαι τον άντρα μου του Νόρμαν Κράσνα (1980), Εγώ, εσύ και ο άλλος του Τζιν Κερ (1982), Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές της Ανίτα Λος (1983), Μις Πέπσι του Μπρουνό (1984) και Η Ντόρις και ο γυαλάκιας του Μπιλ Μάνχοφ (1984).
Το 1990 ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία Καινούρια Σελίδα του Νιλ Σάιμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο Ορφέας στον Άδη του Τέννεση Ουίλιαμς, σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ. Aκολουθούν τα έργα: Τρελοί για έρωτα του Σαμ Σέπαρντ (1995), Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ του Άλμπι (1996), πάλι σε συνεργασία με το ΚΘΒΕ, Τρεις ψηλές γυναίκες του Άλμπι (1996), Τρωάδες του Ευριπίδη (1996), Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα του Eυγένιου Ο' Νηλ (1997), Η συνάντηση του Νάντας (2000), Σκηνές Γάμου του Άλμπι (2000), σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Ευαίσθητη Ισορροπία του Άλμπι (2003), Διαμάντια και μπλουζ της Λούλας Αναγνωστάκη (2006), Άλμα Μάλερ του Ρον Χάρτ (2009), Ρόουζ του Μάρτιν Σέρμαν (2011) και Ωραία Xρόνια του Xάρολντ Πίντερ (2013).

Στο θέατρο συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες: Μιχάλη Κακογιάννη, Ανδρέα Βουτσινά, Μίνω Βολανάκη, Σταμάτη Φασουλή, Άντολφ Σαπίρο, Σταύρο Τσακίρη, Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Γιώργο Ρεμούνδο, Γιώργο Θεοδοσιάδη, Δημήτρη Νικολαΐδη, Κωστή Μιχαηλίδη, Κώστα Μπάκα, Αντώνη Αντωνίου, Γιάννη Δαλιανίδη.Ήταν παντρεμένη με τον γνωστό δικηγόρο Αλέξανδρο Λυκουρέζο από το 1976 και έχουν μία κόρη, τη Μαρία-Ελένη (πρώην σύζυγος του ηθοποιού Απόστολου Γκλέτσου). Από προηγούμενο γάμο της με τον Πέτρο Κουτουμάνο απέκτησε άλλη μία κόρη, τη Μάρθα (που είχε παντρευτεί τον Βλάσση Μπονάτσο).

Έχει διατελέσει δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων, έχοντας εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

AYTOI "OI ΩΡΑΙΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ."..- OTAN ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ

Η Ursula Andress στην Αθήνα

Απρίλιος 1971. Η γνωστή ηθοποιός Ursula Andress, μαζί με τον Jean Paul Belmondo, με τον οποίο διατηρούσε σχέση εκείνη την εποχή.

Η Ελβετίδα καλλιτέχνης, αποτελούσε ένα από τα sex symbol των 60s & 70s. Η φωτογραφία είναι από την επίσκεψή της στην Αθήνα, περί τα τέλη Μαρτίου '71, όπου βρισκόταν ήδη ο Belmondo για τις ανάγκες της ταινίας "Le Casse". 

Ο Γάλλος ηθοποιός είχε φτάσει στη χώρα μας στις 16 Φεβρουαρίου 1971, μια μέρα μετά τον συμπρωταγωνιστή του, Omar Sharif. 

Β.Α

Photo: SVENSKT Pressphoto 

Απεβίωσε η ηθοποιός Καίτη Παπανίκα

Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 75 χρονών ύστερα από δύσκολη μάχη με τον καρκίνο, η γνωστή ηθοποιός Καίτη Παπανίκα. Η ηθοποιός που μεσουράνησε στον ελληνικό κινηματογράφο τις δεκαετίες 60-70, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αποφοίτησε με Άριστα.

Διδάχτηκε την υποκριτική από σημαντικούς δασκάλους όπως την Κατίνα Παξινού, την Άννα Συνοδινού, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Δημήτρη Μυράτ, τον Λυκούργο Καλλέργη, την Ελένη Χαλκούση και τον Αλέξη Σολωμό. Παράλληλα σπούδασε κλασσικό τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών. Μαθήτρια ακόμη πήρε μέρος σε φεστιβάλ απαγγελίας ποίησης στο Παρίσι, βραβεύτηκε και κηρύχθηκε επίτιμος δημότης.

Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1964 στο έργο «Υπόγειο Της Λέλας» του Β. Ιμπροχώρη στο Θέατρο Αττικόν. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών και διακρίθηκε στην πρόζα και την επιθεώρηση. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1963 με την ταινία «Μας Κρύβουν Τον Ήλιο» και το 1968 ήταν σταθμός για την καριέρα της όπου και έγινε περισσότερο γνωστή όταν υποδύθηκε τη Γαλλίδα Ρενέ, στην ταινία ''Μια Ιταλίδα απο την Κυψέλη''.

Η Καίτη Παπανίκα πήρε μέρος σε περισσότερες από 50 ταινίες, δράματα, κωμωδίες, περιπέτειες και αρκετές τηλεοπτικές σειρές ενώ είχε τιμηθεί με το κρατικό βραβείο Α' Γυναικείου ρόλου το 1990 για την ερμηνεία της στην ταινία «Άντε Γεια» του Γ. Τσεμπερόπουλου. Η ηθοποιός, η οποία ξεχώριζε για το ήθος της και τις προοδευτικές ιδέες της πήρε την απόφαση να προσφέρει τον μισθό της σε άπορες οικογένειες.

Ο προβληματισμός για τα κοινά την οδήγησε στη θέση της δημοτικής συμβούλου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ως αντιπρόεδρος στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, έριξε στο τραπέζι μια ρηξικέλευθη πρόταση συγκεκριμένα να δίνει το μισθό της από το δημοτικό συμβούλιο (600 ευρώ) σε οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη από χρήματα για να επιβιώσουν.

Ήταν δασκάλα στη Σχολή Υποκριτικής του Αντώνη Ανδριόπουλου, ενώ το 2015 ανακηρύχθηκε ομόφωνα Επίτιμο Μέλος της Φιλότεχνης Λέσχης Αχαρνών (Μενιδίου). Υπήρξε σύζυγος του γνωστού ηθοποιού Θεόδωρου Κατσαδράμη.

(Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ) 

kathimerini.gr

Πέθανε ο Στάθης Ψάλτης

Την τελευταία του πνοή άφησε νωρίτερα σήμερα ο δημοφιλής ηθοποιός, Στάθης Ψάλτης, σε ηλικία 66 ετών, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Το τελευταίο διάστημα, ο γνωστός ηθοποιός νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Άγιος Σάββας».

Την είδηση επιβεβαίωσε η εκπρόσωπος της οικογένειας Μαίρη Βιντιάδου.

Ο αγαπημένος ηθοποιός τον τελευταίο καιρό έδινε μάχη με τον καρκίνο ενώ τις τελευταίες ημέρες οι γιατροί έκριναν απαραίτητη την διασωλήνωσή του και την μεταφορά του στην εντατική.

Ο Στάθης Ψάλτης γεννήθηκε το 1951 στο Βέλο Κορινθίας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω.

Σπούδασε στη δραματική σχολή του Μιχαηλίδη. Το 1967, οπότε πήγε με τον φίλο του, επίσης ηθοποιό, Κώστα Αθανασόπουλο στη σχολή του Μιχαηλίδη ήταν μόλις 16 χρόνων και μέχρι να γίνει γνωστός ηθοποιός έκανε πολλά επαγγέλματα, μεταξύ άλλων και αυτό του ναυτικού.

Υπήρξε είδωλο της δεκαετίας του '80. Οι ταινίες του γνώριζαν τεράστια επιτυχία και οι ατάκες του έχουν γράψει ιστορία («Μανούλι, είσαι να τη βρούμε;», «Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!» και «Κούλα με την κουλάρα σου!»).

Έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής, μαζί με τη Καίτη Φίνου, με εμπορικές ταινίες όπως «Καμικάζι αγάπη μου», «Τροχονόμος Βαρβάρα», «Τα Καμάκια», «Βασικά καλησπέρα σας», «Και ο πρώτος ματάκιας», «Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω», «Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ», «Μάντεψε τι κάνω τα βράδια». Είχε παίξει πολλούς ρόλους στην καριέρα του τόσο στο σινεμά, όσο και στο θέατρο, κατά το πλείστον κωμικούς.

Το 1973, στην τηλεοπτική σειρά «Οι έμποροι των εθνών», τραγούδησε το «Ήτανε μιά φορά» του Νίκου Ξυλούρη. Από τότε τραγούδησε αρκετά τραγούδια σε ταινίες του, αλλά και σε επιθεωρήσεις.

Ο ίδιος έδινε σπάνια συνεντεύξεις και ακόμα σπανιότερα αναφερόταν στις ταινίες της δεκαετίας του '80 που τον καθιέρωσαν στο κοινό. Τα τελευταία χρόνια είχε δεχτεί προτάσεις να συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις, τις οποίες αρνήθηκε. Η τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν φέτος στην παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» του Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, στο θέατρο Πάνθεον, όπου κρατούσε τον ρόλο της παραμάνας.

Πέθανε ο Νίκος Κούνδουρος

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ (1926-2017)

 "Εφυγε" πριν μία ώρα από τη ζωή ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος. Διανοητής, ασυμβίβαστος, με εικαστικό ταλέντο και γνώσεις, με έντονη και εκρηκτική προσωπικότητα, εγκαινίασε ένα καινούργιο στυλ ποιότητας και πλαστικότητας στον ελληνικό κινηματογράφο. Οι ταινίες του βρίσκονται σήμερα σε κινηματογραφικά μουσεία και ταινιοθήκες της Ευρώπης και της Αμερικής, ενώ ο ίδιος εκτιμήθηκε διεθνώς από ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών.
 Γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης, σε μεγαλοαστική οικογένεια, και σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Κατά τον εμφύλιο πόλεμο, όντας ενεργό μέλος του ΕΑΜ από τα χρόνια της κατοχής, εξορίστηκε για 4 χρόνια στην Μακρόνησο. Επιστρέφοντας από την εξορία, είχε ήδη αποφασίσει να ασχοληθεί με την κινηματογραφική σκηνοθεσία. Μελετώντας αδιάκοπα εκλεκτά έργα της 7ης τέχνης, ξεκινάει τη σκηνοθεσία το 1954, με την ταινία «Μαγική Πόλις» (σενάριο Μαργαρίτας Λυμπεράκη), στην οποία είναι εμφανείς οι εικαστικές γνώσεις του, αλλά και οι νεορεαλιστικές επιρροές του. Η ταινία, παίρνει εξαιρετικές κριτικές, αντιμετωπίζεται θετικά και από το ελληνικό κοινό, ξαφνιάζει το Φεστιβάλ της Βενετίας – αν και συμμετέχει ανεπίσημα λόγω της ελληνικής λογοκρισίας – και ο Κούνδουρος θεωρείται από πολλούς «αποκάλυψη».
Δεύτερη ταινία του είναι «Ο Δράκος» του 1956 σε σενάριο Ιάκ. Καμπανέλλη, η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ το 1960 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ως καλύτερη ταινία της δεκαετίας 1950-60. Σήμερα η ταινία αυτή θεωρείται σαν μία από τις σπουδαιότερες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Το 1957 ο Κούνδουρος γυρίζει την τρίτη ταινία του σε δικό του σενάριο, με τίτλο «Οι Παράνομοι», πρώτη ταινία για τον ελληνικό εμφύλιο, με εξαιρετική εικαστική εικόνα. Ο Φιλοποίμην Φίνος, αν και γνωρίζει την αντιεμπορικότητα των ταινιών ποιότητας, εκτιμάει ιδιαίτερα το ταλέντο και τις ικανότητες του Κούνδουρου και αναλαμβάνει την παραγωγή. Η ταινία συμμετέχει στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1959, όπου λαμβάνει εξαιρετικά θετικά σχόλια από κριτικούς και κοινό, ενώ την επόμενη χρονιά προβάλλεται από το BBC.

Σταθμό στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, αποτελεί και η τέταρτη ταινία του «Μικρές Αφροδίτες» του 1963, σε σενάριο Βασ. Βασιλικού, η οποία κατακτά το βραβείο σκηνοθεσίας και καλύτερης ταινίας στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου το 1963, βραβεία καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, μουσικής και κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1963, καθώς και το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Το 1967 γυρίζει την τολμηρή ταινία «Πρόσωπο της Μέδουσας», η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω αναχώρησης του Κούνδουρου από την Ελλάδα την επομένη του πραξικοπήματος των συνταγματαρχών. Αργότερα, η ταινία ολοκληρώθηκε στην Ιταλία και παρουσιάστηκε με τον τίτλο «Βόρτεξ».
Το 1975, η Φίνος Φιλμ ήταν η κύρια παραγωγός του μουσικού ντοκιμαντέρ του Κούνδουρου, «Τα Τραγούδια της Φωτιάς». Ωστόσο, όλες οι ταινίες του μέχρι το 1977 επεξεργάστηκαν στα εργαστήρια της Φίνος Φιλμ.

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει σκηνοθετήσει συνολικά 11 ξεχωριστές ταινίες - αρκετές με δικά του σενάρια - που κατέκτησαν πολλές διεθνείς βραβεύσεις. Τελευταία του ταινία είναι η αγγλικής παραγωγής «Το Πλοίο», την οποία γύρισε το 2011 σε δικό του σενάριο. Έχει επίσης γυρίσει τα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ: «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Αντιγόνη» και «Ελληνιστί Κύπρος». Έχει διατελέσει πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Σκηνοθετών, ενώ το 1998 εκδόθηκε βιβλίο του (Stop Carre), με μακέτες, σχέδια και φωτογραφίες από τα πρόσωπα, τα σκηνικά και τα κοστούμια των ταινιών του. Το 2009 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του, με τίτλο «Ονειρεύτηκα πως πέθανα».

Τον Φεβρουάριο του 2014 τιμήθηκε με ειδική πλακέτα από την Εταιρεία Σκηνοθετών, την οποία του παρέδωσε ο υπουργός Πολιτισμού, Πάνος Παναγιωτόπουλος.
Κατά τα ξημερώματα της 21 Οκτωβρίου του 2010, έπεσε θύμα ληστείας από αλλοδαπούς. στο σπίτι του στο Μετς, από 3 μασκοφόρους τους οποίους η αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει, ενώ ο ίδιος μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του νοσοκομείου «Γεώργιος Γεννηματάς». . Υπήρξε θύμα ανάλογης ενέργειας και 2 μήνες νωρίτερα. -

AYTOI "OI ΩΡΑΙΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ."..- OTAN ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ..

Πέθανε ο ηθοποιός Βασίλης Τσάγκλος

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΑΓΚΛΟΣ (1939-2017) 

"Εφυγε" σήμερα απ τη ζωή ένας υπέροχος άνθρωπος και ένας σπουδαίος ηθοποιός του θεάτρου, του κιν/φου και της τηλεόρασης και θεμελιωτής του Δημοτικού Θεάτρου Μαραθώνα ..ο Βασίλης Τσάγκλος σε ηλικία 78 ετών. Γεννήθηκε στην Πύλο της Μεσσηνίας στις 20 Ιουνίου 1939.

Φιλμογραφία
Αυτοί που μίλησαν με τον θάνατο (1970) [συνεργάτης Γκεστάπο]
Η Ανταρσία των Δέκα (1970)
Ο Αστραπόγιαννος (1970) [άνθρωπος κοτζαμπάσηδων]
Εσχάτη προδοσία (1971)
Ο Αρχιψεύταρος (1971)
Ο Εχθρός του Λαού (1972)
Οι Απάνθρωποι (1972)
Μέρες του '36 (1972) [δεσμοφύλακας]
Ο Θίασος (1975)
Οι Κυνηγοί - The Hunters (1977) [ενωμοτάρχης]
1922 (1978)
Άγγελος (1982) [(πατέρας)]
Άρπα-Colla (1982) [παπα-Γρηγόρης]
Και ο πρώτος ματάκιας (1982) [στρατηγός]
Ρεπό (1982) [στο ταχυδρομείο]
Η Κάθοδος των Εννέα (1983)
Ο Ανθρωπος που το`παιζε πολύ (1983) [Κυριάκος Σβέρκος]
Εδώ Είναι Βαλκάνια (1984)
Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)
Ayna - Ο Καθρέφτης (1984) [μάντης]
Εν πλω (1985) [υπεύθυνος γραφείου]
Η κάθοδος των εννιά (1985) [Σαράντος]
Πήρες πτυχίο; (1985) [Αλέκος Ντόβης]
Ο Αδέξιος Εραστής (1985)
Made in Greece (1988)
Και δειλός και τολμηρός (1989) [Νικόλας Δρούγκος]
Με τον Ορφέα τον Αύγουστο (1995) [Διονύσης Δήμας]
Το Φτερό της Μύγας (1995)
Μπίζνες στα Βαλκάνια (1996) [παπά-Βασίλης]
Mirupafshim [Μιρουπάφσιμ] (1997) [θείος Χρήστου]
Τα Ρόδινα Ακρογιάλια (1998)
Το Παιχνιδι της Σκιας (2001)
Uranya (2006) [(παππούς)]
Ο γιος του φύλακα (2006) [Κώστας]
Καντίνα (2009) [παππούς]

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Στο παρά πέντε
Έκτακτη συμμετοχή 2005
7 θανάσιμες πεθερές
Λάζαρος 2004
Μυστικά και λάθη
Λουκάς 2003
Το παιχνίδια της σκιάς
2001
Βεντέτα
Οι φωτογράφοι 1998
Αν θυμηθείς το όνειρο μου

AYTOI "OI ΩΡΑΙΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ."..- OTAN ΕΠΕΣΕ Η ΑΥΛΑΙΑ..

«Ο ΜΕΘΥΣΤΑΚΑΣ» – 23 Ιανουαρίου 1950

Με ρεκόρ εισιτηρίων που κράτησε δεκαετίες, κριτικές που θα ζήλευαν ξένες υπερ-παραγωγές, ανεξίτιλες ερμηνείες από ηθοποιούς οσκαρικής υπόστασης, η ταινία-θρύλος του ελληνικού κινηματογράφου έκανε πρεμιέρα σαν σήμερα, με τις ουρές στα ταμεία να κρατούν επί 27 συνεχείς εβδομάδες. Και ποιος θα φανταζόταν ότι ο Ορέστης Μακρής… δεν έπινε ποτέ!

Finos Film Official

Οι πιο καλοί οι μαθητές του θεάτρου... σύμφωνα με τους καθηγητές τους.

Έλληνες ηθοποιοί που αγαπάμε να... λατρεύουμε ακόμα και σήμερα. Τρανταχτά ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου της δεκαετίας του '50 και του '60. Η καλλιτεχνική τους αξία δεν αμφισβητείται και, στις μέρες μας, έχουμε τη τύχη να τους θαυμάζουμε μέσα από τις κινηματογραφικές ταινίες της "χρυσής εποχής".
Πως ήταν όμως σαν μαθητές της Δραματική Σχολής, ορισμένα από τα πιο "δυνατά" ονόματα της νέας γενιάς ηθοποιών, εκείνης της εποχής;

Την απάντηση* ήρθαν να δώσουν, το 1960, τρεις από τους διδάσκοντες στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Ο Πέλλος Κατσέλης (1907-1981), ο Κωστής Μιχαηλίδης (1912-1981) και η Έλεν Τσουκαλά (1921-2002). Η κ. Τσουκαλά ήταν πρώτη χορεύτρια και χορογράφος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και δίδασκε κίνηση και χορό στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από το 1947.

Για την Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Πέλος Κατσέλης εκφράζεται με θερμά λόγια.
"Μπορεί να λένε ότι η Βουγιουκλάκη είναι της μόδας. Έχει πέραση, εννοώντας την εμπορική ασφαλώς πλευρά. Δηλαδή έχει χάρη, τσαχπινιά, ομορφιά, δροσιά, αυτό το "κάτι" που σε κάθε εποχή μαγεύει το μεγάλο κοινό. Και -συμπληρώνουν- ότι βεβαίως σαν ηθοποιό, ίσως, για δραματικούς ρόλους, θα πρέπει να προτιμούν κάποια άλλη. Αυτό είναι μια αδικία. Από πολύ μικρή, ως μαθήτρια, η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε διαβεβαιώσει και την εξέλιξή της αλλά, κυρίως, το υποκριτικό της δαιμόνιο. Και το περίεργο είναι ότι ιδίως στα κλασικά έργα είχε φανεί και όχι στα ευτελή και ελαφρά, που νομίζουμε ότι έχει επιτυχία.
Σήμερα, μπορεί από επαγγελματική ανάγκη και προσαρμογή στα γούστα, να επιδόθηκε στην "ελαφρολογία". Δεν έχει σημασία. Γιατί η Αλίκη είναι ηθοποιός πρώτα απ'όλα και ύστερα το γοητευτικό βεντετάκι του ελληνικού κινηματογράφου".

Για την άλλη μεγάλη "σταρ" της μεγάλης οθόνης και του θεάτρου, τη Τζένη Καρέζη, ο Κατσέλης ανέφερε τα εξής:
"Είναι ένας δαίμονας. Την αντάμωσα στη 2η τάξη της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Όλα τα παιδιά μου ήταν άγνωστα. Από την πρώτη εξέταση των μαθητών που έκανα για να ενημερωθώ, μου έκανε εξαιρετική εντύπωση. Τη δεύτερη μέρα, από μόνη της και... ετσιθελικά μου προβλήθηκε. Δεν άφησε καμιά άλλη να εξετασθεί. Η πρωταγωνίστρια είχε προβληθεί!
Της έκανα μια παρατήρηση και πρόβλεψη. Ευτυχώς η καλή πλευρά της προβλέψεως επαληθεύτηκε. Δυναμικό κύτταρο μαθητικό, που στη συνέχεια ο νόμος της προσαρμογής και η γοητεία, που ασκεί τώρα η ενζενύ, την υπόταξε αλλά και την δόξασε..."

Στον Κωστή Μιχαηλίδη, η Καρέζη ήταν μάλλον πιο "σεμνή", εφόσον εκείνος δήλωσε:
"Διέθετε εκπληκτική εξυπνάδα και αντίληψη. Πιστεύω ότι είναι από τις πιο καλές νέες δραματικές μας ηθοποιούς.  Ήταν η πιο μαζεμένη μαθήτρια, που κοίταζε πάντα στα μάτια τους δασκάλους της, με σεμνότητα και πρόθυμη υπακοή".

Καθηγητής και της Ειρήνης Παπά, ο Πέλος Κατσέλης είπε για εκείνη:
"Ως πρωτοετής μαθήτρια, ήταν το κοριτσόπουλο από την επαρχία, σεμνό, απλό, μαζεμένο, αλλά στα ωραία μεγάλα της μάτια καθρεφτιζόταν όλος ο θαυμασμός και η ευαισθησία ενός ζωντανού παιδιού.
Την έλεγα ζαρκάδι. Στην απαγγελία των ποιημάτων είχε μια ιδιαίτερη επίδοση.
Στη δεύτερη χρονιά, αφού έλειψε για τρείς μήνες, γύρισε μεταμορφωμένη. Είχε κιόλας αποκτήσει συνείδηση υπεροχής. Αυτό με υποχρέωσε να την συνετίσω: την άφησα στην ίδια τάξη.
Μετά την έχασα και την βρήκα πρωταγωνίστρια. Είναι από τις λίγες του είδους της, που μπορώ να συζητήσω σήμερα μερικά θέματα, που αφορούν στη τέχνη μας ή στη ζωή".

Εξαιρετική εντύπωσε άφησε στον Κατσέλη ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ.
"Με συγκίνηση θυμάμαι τα χρόνια της μαθητείας του. Νέος από τον Πειραιά με φιλοδοξίες...
Δούλεψε πολύ και μορφώθηκε στη συνέχεια και, προ παντός, πειθάρχησε τον εαυτό του. Έτσι [...] έφτασε σήμερα να είναι ένας πρώτος ζεν πρεμιέ του θεάτρου μας".

Καλές εντυπώσεις για τον Παπαμιχαήλ είχε και η Έλεν Τσουκαλά:
"Πολύ καλός μαθητής. Από τα ευχάριστα παιδιά. Πρόθυμος, παρ'όλο που οι γυμναστικές ασκήσεις δεν πηγαίνουν και πολύ στην ανδρική ιδιοσυγκρασία. Ήρθε μια φορά μεθυσμένος στο μάθημα -το θυμάμαι και γελάω- μαζί με τον Λοχαΐτη. Δεν μπορούσαν να κρατήσουν ισορροπία, όλο γελούσαν. Ήθελα να τους διώξω, μα ζήτησαν τόσο χαριτωμένα και παιδικά συγνώμη, που τους κράτησα.  Δεν ατάκτησε άλλη φορά".

Mάλλον δεν της  άφησε ανάλογη εντύπωση, ένας άλλος -καλός- ηθοποιός, ο Βύρων Πάλλης:
"'Ελαμπε πάντοτε δια της απουσίας του. Στις εξετάσεις τρόμαξα, που τον είδα. Από που ήρθε αυτός; - είπα. Ήταν καλό παιδί όμως και επιμελής... πάντοτε εν τη απουσία του"

Η άποψη του Μιχαηλίδης για τον Πάλλη, ήταν ως εξής:
" Ήταν ο αγωνιώδης μαθητής μου. Γεμάτος ανησυχίες, και πολύ δυσκολεύτηκα να τον πείσω να ελευθερωθεί από τις εσωτερικές αγωνίες του. Τον εκτιμούσα πάρα πολύ, ακριβώς γιατί ήταν ο τύπος του ερευνητού μαθητού, του πνευματικού ανθρώπου".

Ο ίδιος καθηγητής ανέφερε για την Άννα Συνοδινού:
" Ήταν πρότυπο μαθήτριας, γεμάτη ευγένεια, λεπτότητα και ευαισθησία. Παράλληλα με τα προσόντα αυτά, διέθετε ισχυρή θέληση και μια εργατικότητα μεγάλη.
Θυμάμαι όμως στις ξετάσεις της πρώτης χρονιάς, πλάι πλάι με τον Ροντήρη, που λέγαμε: Τι κρίμα αυτή η κοπέλα να μην έχει φωνή από φυσικού της δυνατή.
Ωστόσο, αυτή η κοπέλα, που ούτε εμείς οι δάσκαλοί της μπορούσαμε να προβλέψουμε τίποτα για την εξέλιξή της, απόκτησε μια από τις ιχυρότερες φωνές του ελληνικού θεάτρου. Πέτυχε και στην τραγωδία, χάρη στην εργατικότητά της και στη θέλησή της, που εκτός απ'τα άλλα, για να παιξει κανείς χρειάζεται φωνή".

"Στην ίδια τάξη με την Συνοδινού ήταν ο Αλέκος Αλεξανδράκης..." συνεχίζει ο Μιχαηλίδης.

"Ευτυχής τάξη, όπως βλέπετε. Ο Αλεξανδράκης είναι όσο λίγοι, προικισμένος με προσόντα ζεν πρεμιέ. 

Και αυτός, με μια συστηματικώτερη επαγγελματική πορεία, πιστεύω ότι θα γίνει μια από τις σύγχρονες δυνάμεις του ελληνικού θεάτρου. Καλός μαθητής, επιμελής, είχε πάντοτε μια ιδιαίτερη αγάπη και ευαισθησία στους δασκάλους του".

Καλά λόγια από τον Μιχαηλίδη και για τον Ανδρέα Μπάρκουλη:
"Ευφυέστατος σαν μαθητής και ενδιαφέρων ως νέος. Σε ομορφιά, σε εμφάνιση αλλά και σαν παιδί - είναι ακόμα πολύ μικρός - νεανικά επιπόλαιος. Πιστεύω γι'αυτόν ότι όταν θα ξεπεράσει την έντονη κινηματογραφική μανία και πειθαρχήσει στις θεατρικές ανάγκες, θα είναι ένας από τους πρώτους στο θέατρο, όπως είναι και στον κινηματογράφο".

Άλλη μια ταλαντούχα, αλλά χαμηλών τόνων ηθοποιός, ήταν η Αντιγόνη Βαλάκου. Ο Πέλλος Κατσέλης είπε για τη περίοδο που εκείνη ήταν στη σχολή.
"Ομολογώ ότι η Βαλάκου ήταν μια έκπληξη, μέσα στην 25ετή καθηγητική μου απασχόληση. Δεν πρόβλεψα το μέλλον της. Είναι από τα φαινόμενα εκείνα που απαντώνται συχνά. Σαν μαθητές δεν δείχνουν τίποτα και στη συνέχεια λουλουδιάζει ο εαυτός τους και γίνεται η αποκάληψη".



*Τα παραπάνω προέρχονται από συνέντευξη που είχαν δώσει οι Πέλλος Κατσέλης, Κ. Μιχαηλίδης και Έλεν Τσουκαλά στον θεατρικό συντάκτη της εφημερίδας "Εμπρός", Εμμ. Βερμισσώ  και δημοσιεύτηκε στις 6 Αυγούστου 1960.

Billy

Νόμος 4000 (1962)

Μια κοινωνική ταινία της Finos Film, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη.
Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί "τολμηρή" για τα δεδομένα της εποχής που προβλήθηκε. Ο Νόμος 4000 υπήρχε στη πραγματικότητα (ο γνωστός "περί τεντυμποϊσμού") και εφαρμόσθηκε για πρώτη φορά στις 4 Σεπτεμβρίου 1958. 
Πρωταγωνίστρια για ακόμα μια φορά ήταν η Ζωή Λάσκαρη, της οποίας το άστρο είχε λάμψει στην ταινία "Κατήφορος", πάλι του Δαλιανίδη, το 1961.

Παίζουν: Ζωή Λάσκαρη, Βαγγέλης Βουλγαρίδης, Κώστας Βουτσάς, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Χλόη Λιάσκου, Κατερίνα Χέλμη, Θανάσης Παπαδόπουλος, Παντελής Ζερβός, Ελένη Ζαφειρίου, Κατερίνα Γώγου, Αλίκη Ζωγράφου, Λαυρέντης Διανέλλος, Σπύρος Μουσούρης, Αθηνά Μιχαηλίδου, Αλέκος Τζανετάκος, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Γιώργος Γαβριηλίδης, Κώστας Ναός, Γιώργος Τζιφός, Κώστας Παπαχρήστος, Περικλής Χριστοφορίδης.

Η ιστορία αφορά μια παρέα μαθητών της τελευταίας τάξης του γυμνασίου, που έχουν να αντιμετωπίσουν μια σειρά από προβλήματα. Η ζωή τους στο σχολείο γίνεται δύσκολη από τον αυστηρό και πειθαρχημένο καθηγητή Ανδρέα Οικονόμου (Β. Διαμαντόπουλος). Η κόρη του Μαρία (Ζ. Λάσκαρη) έχει δεσμό με έναν μαθητή του, τον Γιώργο Αναγνώστου, ο οποίος βιώνει τους έντονους τσακωμούς των γονιών του. Κάποια στιγμή η Μαρία θα μείνει έγκυος και θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε έκτρωση ώστε να μη το μάθει ο πατέρας της. Ο Γιώργος θα αναγκαστεί να ζητήσει γι'αυτό το σκοπό βοήθεια από τη Βούλα, μια πόρνη που τυχαίνει να μένει στην ίδια πολυκατοικία με τη Μαρία και ο πατέρας της μαζεύει υπογραφές για να τη διώξουν. 
Κλασική έχει μείνει η σκηνή με το γιαούρτωμα του καθηγητή Οικονόμου καθώς και η δημόσια διαπόμπευση του Θανάση Παπαδόπουλου. Ο Παπαδόπουλος υποδύεται το Νίκο, έναν μαθητή που αισθάνεται οργισμένος από την άδικη και σκληρή τιμωρία που του επέβαλε ο καθηγητής του. Τότε αποφασίζει να δράσει. Όμως τα πράγματα δεν πάνε καλά και συλλαμβάνεται επ'αυτοφώρω. 
Ο Δαλιανίδης γυρίζει τη σκηνή με τη κάμερα κρυμμένη, ώστε να πετύχει την καταγραφή των φυσικών αντιδράσεων του πλήθους που είχε μαζευτεί να δει τον, κουρεμένο γουλί, "τεντυμπόι". 

Εξαιρετικός στο ρόλο του ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ομοίως εξαιρετική και η Κατερίνα Χέλμη. Συνολικά καλές ερμηνίες από όλους τους ηθοποιούς, ενώ σίγουρα πρόκειται για μια από τις αξιόλογες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '60
➞ H ταινία έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 29 Οκτωβρίου 1962. Έκοψε 118.841 εισιτήρια και ήρθε 4η σε 82 ταινίες, τη σαιζόν 1962-1963
Η μουσική σύνθεση είναι του Μίμη Πλέσσα. 

Billy

Photos: Finos Film / αρχείο Bill Files

Η ιστορία μιας Pontiac στην Ελλάδα

Σε μια σκηνή της ελληνικής ταινίας "Λάθος στον έρωτα" εμφανίζεται ένα αστραφτερό αμερικάνικο ταξί. Η ταινία είναι παραγωγής της "Αδελφοί Κυριακόπουλοι" και έκανε πρεμιέρα στις 9 Οκτωβρίου 1961. Το ταξί είναι μια Pontiac, μοντέλο του 1960, με αριθμό κυκλοφορίας 85199. Πρόκειται για το "Parisienne", με 6κύλινδρο μοτέρ, Καναδικής κατασκευής. Εώς τα τέλη του 1961, έτος που προβλήθηκε η ταινία, κυκλοφορούσαν στη χώρα μας περί τις 390 Pontiac*, οι περισσότερες δημόσιας χρήσης (ταξί & αγοραία). Η συγκεκριμένη κυκλοφορούσε σίγουρα έως τα μέσα της δεκαετίας του '70, εφόσον εντοπίζεται σε φωτογραφία του 1975, με τον οδηγό της, σε δρόμο του Ψυχικού. Μέσα σε 15 χρόνια, έχει μετατραπεί από το καλογυαλισμένο, λαμπερό αυτοκίνητο της ταινίας, σε ένα εμφανώς ταλαιπωρημένο και ελλειπώς συντηρημένο αμάξι , που σε τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν. Η πινακίδα κυκλοφορίας εξακολουθεί να είναι η ίδια (85199). Άγνωστος ο αρχικός χρωματισμός, όμως φαίνεται ότι έχει εν τω μεταξύ αλλάξει στο γνωστό υποχρεωτικό γκρι, ενώ έχει προστεθεί και το καπέλο του Taxi, επίσης υποχρεωτικό από το 1962. 

.
Οδηγός της Pontiac στη ταινία, ήταν ο Παναγιώτης Καπάνταης. Ο οδηγός που ποζάρει δίπλα στη Pontiac το 1975, είναι ο Ιωάννης Καπάνταης. Το αυτοκίνητο, βάσει του αριθμού κυκλοφορίας, είχε (κατά πάσα πιθανότητα) αγοραστεί καινούργιο στην Ελλάδα. Αποσύρθηκε το 1976, με πάνω από 1 εκατομμύριο χιλιόμετρα στο κοντέρ και με τέσσερις οδηγούς να έχουν βρεθεί πίσω από το τιμόνι της όλα αυτά τα χρόνια. 

Billy

(*στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ)
Τις πληροφορίες για το αυτοκίνητο και τους ανθρώπους πίσω από αυτό, έδωσε ο Βασίλης Καπάνταης, μέλος της ομάδας Hellenic Motor History (facebook). Η φωτογραφία του 1975 προέρχεται από το αρχείο του. Τον ευχαριστώ πολύ. 
Το screenshot είναι από τη ταινία "Λάθος στον έρωτα" και η ταυτοποίηση του ταξί έγινε από τον γράφοντα.

Το Ξυπόλυτο Τάγμα (1954)

Ο Γκρεγκ Τάλλας σκηνοθετεί μια ταινία που αφηγείται την ιστορία μιας ομάδας ορφανών παιδιών, κατά τη διάρκεια της κατοχής. 
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη, σε μια περίοδο που τα ορφανοτροφεία έχουν πια επιταχθεί από τους Γερμανούς. Δυο αδέρφια καταφεύγουν σε ένα εγκαταλελειμένο κτίριο και παίρνουν μέρος, μαζί με άλλα ορφανά, σε μια πρωτότυπη συμμορία. Πρόκειται για το "ξυπόλυτο τάγμα". Οι πιτσιρίκοι οργανώνουν επιθέσεις σε γερμανικά φορτηγά και κλέβουν τρόφιμα από τον εχθρό καθώς και από τους μαυραγορίτες. Σκοπός, η επιβίωσή τους αλλά και να προσφέρουν βοήθεια σε άλλους που έχουν ανάγκη. Κάποια στιγμή θα βοηθήσουν και έναν αμερικανό αεροπόρο να δραπετεύσει ώστε να γλιτώσει από τους γερμανούς.

Το σενάριο είναι του Νίκου Κατσιώτη. Η παραγωγή είναι του Πήτερ Βουδούρη. 
Ο Γκρεγκ Τάλλας είχε εργαστεί στο Hollywood και κατάφερε με αυτή τη ταινία, να αποδώσει με ρεαλισμό το κλίμα που επικρατούσε κατά τη διάρκεια της κατοχής. Σε τεχνικό επίπεδο, πρόκειται για μια αξιοπρεπή παραγωγή, για τα δεδομένα της εποχής εκείνης. Όμως, το σημαντικότερο αφορά στο πως μεταφέρεται στο θεατή η ατμόσφαιρα εκείνης της σκοτεινής περιόδου. Μια περιόδου που απείχε μόλις μια δεκαετία από τη προβολή της ταινίας. 


Παίζουν: Μαρία Κωστή, Νίκος Φέρμας, Βασίλης Φραγκεδάκης, Αντώνης Βούλγαρης, Στράτος Κρόζος, Καίτη Γκίνη, Μανώλης Ρήγας, Γιώργος Αξιώτης, Νίκος Ζαχαρίας, Λόλα Χατζηχρή στου, Απόστολος Μπεκιάρης, Ευάγγελος Γιωτόπουλος, Χρήτος Σουκούρογλου, Ηλίας Παπαδόπουλος. 

Η μουσική είναι του Μίκη Θεοδωράκη. 
Εκτέλεση μουσικής: Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών. 
Πρεμιέρα στους κινηματογράφους: 22 Μαρτίου 1954.
Ηρθε 3η σε ειπράξεις τη σαιζόν 1953-1954, με 85.394 εισιτήρια.

Ο Νίκος Φέρμας σε σκηνή από "Το ξυπόλυτο τάγμα" 

Billy

αρχείο bill files

Παλιός ελληνικός κιν/φος: Είμαι αθώος (1960).

Ταινία ιστορικού περιεχομένου, σε συμπαραγωγή της Φίνος Φιλμ και του Κλέαρχου Κονιτσιώτη.

Η υπόθεση αφορά την κατηγορία για εσχάτη προδοσία, που αποδίδουν μέλη του γαλλικού στρατιωτικού επιτελείου στον Λοχαγό του Πυροβολικού, Ντρέιφους.
Δικάζεται και καταδικάζεται σε καθαίρεση και ισόβια δεσμά.
Αργότερα, ο Συνταγματάρχης Πικάρ και μια ομάδα ανθρώπων του επιτελείου, ερευνούν σε βάθος την υπόθεση της προδοσίας και ανακαλύπτουν ότι η καταδίκη του Ντρέιφους είναι προϊόν συνομωσίας. 

Παίζουν: Αλέκος Αλεξανδράκης, Λάμπρος Κωνσταντάρας, Δημήτρης Μυράτ, Βούλα Ζουμπουλάκη, Γιάννης Αργύρης, Βύρων Πάλλης, Σπύρος Καλογήρου, Αλίκη Γεωργούλη, Βάσος Ανδρονίδης, Γιώργος Νέζος, Βασίλης Μαυρομάτης, Κλεό Σκουλούδη, Νίκος Δενδρινός, Νίκος Βανδώρος, Σάσα Καζέλη, Λάμπρος Κοτσίρης, Θόδωρος Έξαρχος.

Σενάριο: Μανώλης Σκουλούδης (Από το θεατρικό έργο του Μανώλη Σκουλούδη "Υπόθεση Ντρέιφους")
Σκηνοθεσία & κινηματογραφική προσαρμογή: Ντίνος Κατσουρίδης
Πρεμιέρα: 5 Δεκεμβρίου 1960

Αξίολογη ταινία με ένα θέμα έξω από τα ελληνικά πράγματα που, όμως, κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή. Σε αυτό βοηθάει η καλή σκηνοθεσία και οι πολύ καλές ερμηνείες από μια ομάδα σημαντικών ηθοποιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ενδιαφέρουσα προσπάθεια στο σύνολό της, ενώ είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και στον τομέα των σκηνικών και των κουστουμιών (από τον Γιώργο Ανεμογιάννη).

Η ταινία έκοψε 22.999 εισιτήρια. Ήρθε στην 22η θέση σε 58 ταινίες, τη σαιζόν 1960-1961

Ο Δημήτρης Μυράτ και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας σε σκηνή της ταινίας

Αλέκος Αλεξανδράκης και Σπύρος Καλογήρου

Billy

(screenshots by billy)