Για ένα τηλεφώνημα

Άνδρος, Αύγουστος 1984. Τα δημόσια τηλέφωνα ήταν εκείνη την εποχή ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας αν ήσουν σε διακοπές, αλλά και για τους ντόπιους, οπουδήποτε στην Ελλάδα. Κινητά δεν υπήρχαν, ενώ και τα σταθερά τηλέφωνα έλλειπαν από αρκετά σπίτια. Ακόμα και αν είχες κάνει αίτηση στον ΟΤΕ, έπρεπε να περιμένεις πολλά χρόνια μέχρι να σε συνδέσουν. Ειδικά στην επαρχία. Κατά συνέπεια, ήταν συχνό φαινόμενο η αναμονή έξω από έναν τηλεφωνικό θάλαμο. Οι συσκευές τότε δεν λειτουργούσαν με τηλεκάρτα, αλλά διέθεταν κερματοδέκτη. 

(photo by John Phillips)

Billy.

Ιστορίες της Μαίρης Αρώνη. Η κόντρα με τους γονείς της και η αγάπη στην Alfa Romeo.

H ηθοποιός Μαίρη Αρώνη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1916. Μεγάλωσε στην Πλάκα και ο πατέρας της ήταν καθηγητής στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και αυστηρών αρχών. 
Όταν η Αρώνη του ανακοίνωσε την απόφασή της να βγει στο θέατρο, εισέπραξε ένα βροντερό "όχι". 
Όμως εκείνη ήταν αποφασισμένη. Έτσι κλείστηκε στο δωμάτιο της και μάλιστα, πάνω στο πείσμα της, δεν έτρωγε τίποτε. 
Επί μια εβδομάδα οι γονείς της προσπαθούσαν να τη μεταπείσουν. 
Πήγαιναν και τη ρωτούσαν: "θα φας"? και εκείνη έλεγε "θα βγω στο θέατρο"? "Όχι δεν θα βγεις. Δεν είναι επάγγελμα αυτό". "Ε, και εγώ δε τρώω", απαντούσε η Αρώνη. Και εξακολουθούσε να κάθεται στο δωμάτιο της και να ονειρεύεται θέατρο, χειροκροτήματα και... ένα πιάτο φαΐ.
Στο τέλος οι δικοί της ενέδωσαν. Έτσι, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και, το Πάσχα του 1936, έκανε το ντεμπούτο της δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη. 

Όταν η Μαίρη Αρώνη ρωτήθηκε, το 1959, αν έχει κάποια ιδιαίτερη προτίμηση και ποια είναι αυτή, εκείνη απάντησε:
"Στην Alfa Romeo και πάνω από τα 80" (εννοούσε χλμ/ώρα). 
Στα χόμπυ της μεγάλης μας ηθοποιού άλλωστε συμπεριλαμβάνονταν -όπως δήλωνε η ίδια- η μουσική, το διάβασμα και το αυτοκίνητο. 


Billy.

25η Μαρτίου 1946 (ΙΙ)

Αθήνα 25η Μαρτίου 1946. "Πρωτοφανής" η συμμετοχή του πλήθους στον εορτασμό της επετείου της Εθνικής Ανεξαρτησίας, όπως έγραφε ο τύπος της εποχής. 

Η έναρξη του εορτασμού έγινε με κανονιοβολισμούς από τον Λυκαβηττό, κατά την ανατολή του ηλίου. Στις 11 π.μ. τελέσθηκε  δοξολογία στη Μητρόπολη Αθηνών παρουσία επισήμων, ενώ 45' αργότερα ο Αντιβασιλέας κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, με υπόκρουση τον Εθνικό Ύμνο. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνων από άλλους επίσημους, Έλληνες και ξένους. Αμέσως μετά έγινε η στρατιωτική παρέλαση, σε μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα. 

Όλα τα σπίτια στην Αθήνα, ήταν σημαιοστολισμένα. 

Billy.

(photo αρχείο Billy Files)

Ολοκληρώθηκε το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Το κτίριο του Φιξ, που θα στεγάσει το ΕΜΣΤ, ολοκληρώθηκε μετά από περιπέτεια ετών.
Τώρα, μένει να γίνει η μεταφορά των έργων του Μουσείου και, βέβαια, η πρόσληψη του προσωπικού που να καλύπτει τις ανάγκες των νέων υποδομών. Όταν αντιμετωπιστούν και αυτά τα θέματα, τότε θα φτάσουμε αισίως στα εγκαίνια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Πάντως, φαίνεται μάλλον δύσκολο αυτά να γίνουν μέσα στην άνοιξη, όπως είχε προγραμματιστεί.
Ως τότε ας απολαύσουμε μια ξενάγηση στο εσωτερικό του κτιρίου...
(Billy)

Και δυο πολύ όμορφες φωτογραφίες από τη ταράτσα του κτιρίου με θέα την Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό.

(φωτογραφίες: fixit-emst.blogspot.gr)

Ενθύμια από την Ελλάδα μιας άλλης εποχής.

Εικόνες ανθρώπων από την Ελλάδα του χτες. Ο φακός απαθανατίζει, πρόσωπα και τοπία. Ο χρόνος περνάει, όμως οι στιγμές μένουν.

Παρέα ανδρών σε αναμνηστική φωτογραφία με φόντο το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, στην Αθήνα του μεσοπολέμου. 

Άνδρας με φουστανέλα στο Σύνταγμα το 1903, στη συμβολή των Βασ. Σοφίας (τότε Κηφισίας) & Πανεπιστημίου.

Γυναίκες στον Κεραμεικό τη δεκαετία του '20.

Νεαροί λούστροι στη Πλατεία Συντάγματος, περί το 1910.

Πρόχειροι, στολισμένοι, πάγκοι με λαμπάδες προς πώληση. Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 1956. 

(photo by Alfred Bohns)

Κοπέλες με παραδοσιακές ενδυμασίες στα Χανιά, το 1950.

Δύο άντρες ποζάρουν πάνω σ'ένα αυτοκίνητο στη Καβάλα, τη δεκαετία του '50.

Αμερικανός ναύτης στη Ρόδο, το 1958. (photo by Russ Glasson)

Βόλτα στην Αθήνα, με φόντο την Ακρόπολη (άγνωστη η χρονολογία, πιθανόν προπολεμικά).

Αθήνα 1957. Ο Πρίγκηπας Κωνσταντίνος (17 ετών) παίρνει μέρος, για πρώτη φορά, στη παρέλαση της τελετής εορτασμού της 25η Μαρτίου. 

Αναμνηστική φωτογραφία στον Ιερό Βράχο, γύρω στο 1930.

Billy.

(photos αρχείο Billy Files).

Χιούμορ

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη

kathimerini.gr

Κτίρια και αρχιτέκτονες (Νο2)

To κτίριο της ΔΕΗ επί της 3ης Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (1971-1977). Έργο του Κλέωνα Κραντονέλλη (1912-1978). Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Ε.Μ.Π και αποφοίτησε το 1935. Υπήρξε σημαντικό στέλεχος του Υπουργείου Ανοικοδομήσεως και στενός συνεργάτης του Ντίνου Δοξιάδη στον Τομέα των Οικιστικών Μελετών. Υπηρέτησε, επίσης, στον Ε.Ο.Τ. ως Διευθυντής των Τεχνικών Υπηρεσιών
Μέσα από τον μικρό αριθμό των έργων του, φαίνεται ότι ακολούθησε το δρόμο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής. Με το κτίριο της ΔΕΗ δείχνει ότι εκμεταλλεύεται έξυπνα το "περίεργο" γωνιακό οικόπεδο, ενώ οι αναλογίες του προβάλλουν έναν σωστά υπολογισμένο ρυθμό με αυστηρή διάρθρωση.
Άλλα έργα του είναι, το ξενοδοχείο "Αμφιτρύων" στο Ναύπλιο, ενώ το σπίτι του ίδιου στη Πλάκα είναι μια απόπειρα αναγωγής του παραδοσιακού σπιτιού σε "σύγχρονα" δεδομένα με τη λιτή πρόσοψη να αντιπαρατίθεται στον κατά κανόνα νεοκλασικό ύφος της περιοχής. 

(φωτογραφία: πηγή)

Το κτίριο της Λέσχης Αξιωματικών Θεσσαλονίκης (1953), έργο του αρχιτέκτονα Παύλου Μυλωνά (1915-2005). Ο Π. Μυλωνάς, αποφοίτησε το 1938 ως διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός και το 1941 ως αρχιτέκτονας από το Ε.Μ.Π. 

Άλλα γνωστά έργα του είναι το ξενοδοχείο Mont Parnes (1961), η Εθνική Πινακοθήκη (μαζί με τον αρχιτέκτονα Δ. Φατούρο), η Γερμανική Σχολή Αθηνών (1969), το Ινστιτούτο Γκαίτε κ.α.
Όσον αφορά στην ακαδημαϊκή του καριέρα, κατά την περίοδο 1941-1945 εργάστηκε ως επιμελητής στις έδρες Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και Ρυθμολογίας της Αρχιτεκτονικής Σχολής, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και στην ΑΣΚΤ. Στο διάστημα 1945-1949 πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Το 1956 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής της Ρυθμολογίας στην ΑΣΚΤ, όπου δίδαξε έως το 1982.
Επίσης, ο Π. Μυλωνάς έκανε μια μακροχρόνια έρευνα πάνω στην αρχιτεκτονική του Άγιου όρους, που ξεκίνησε το 1954. 

Ο Επιβατικός Σταθμός του ΟΛΠ (1962-1969) στην ακτή Αγίου Νικολάου στον Πειραιά.
Αρχιτέκτονες: Ηλίας Σκρουμπέλος και Γιάννης Λιάπης.
Οι δύο αρχιτέκτονες είχαν συνεργαστεί αρκετές φορές, όπως στη περίπτωση της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ., μαζί με τον Πάτροκλο Καραντινό.
Ο Η. Σκρουμπέλος είχε γεννηθεί το 1921 στη Καλαμάτα και σπούδασε στο Ε.Μ.Π. απ'όπου αποφοίτησε το 1945. Υπήρξε ένας απ'τους εκπροσώπους της μεταπολεμικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής.
Ο Επιβατικός Σταθμός (Α' βραβείο στον σχετικό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό), χαρακτηρίζει ως έργο τους δυο αρχιτέκτονες, με τη πρωτοτυπία του .

Ο Σκρουμπέλος ασχολήθηκε επίσης με τη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969-1981), μεταξύ άλλων. Απεβίωσε το 2006.

Ο Γιάννης Λιάπης γεννήθηκε το 1922 στα Τρίκαλα. Αποφοίτησε από το Ε.Μ.Π το 1945. Εκτός από τα προαναφερθέντα, μαζί με το Σκρουμπέλο ασχολήθηκε με το Μνημείο Πεσόντων στα Καλάβρυτα, αλλά και τη πολυκατοικία της Παπαδιαμαντοπούλου 4 στα Ιλίσια.
Ο Λιάπης σχεδίασε και το ενδιαφέρον κτίριο του Πνευματικού Κέντρου Πειραιά, που όμως στέκει ημιτελές από τη δεκαετία του '70 (μελετήθηκε τη περίοδο 1971-1972). Το 1964 εξελέγη καθηγητής στην έδρα της Διακοσμητικής Αρχιτεκτονικής της σχολής Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π
Απεβίωσε το 1993 στην Αθήνα.

Billy