Αυτοκίνητο της χρονιάς. Ιστορική αναδρομή (δεκαετία '80)

Συνέχεια της ιστορική αναδρομής στο θεσμό του "Αυτοκινήτου της Χρονιάς", ο οποίος φέτος θα συμπληρώσει 50 χρόνια. Μετά από μια σύντομη αναφορά για τη διοργάνωση καθώς και  τα αυτοκίνητα που κέρδισαν τον πολυπόθητο τίτλο τη δεκαετία του '60  & του '70, προχωράμε στη δεκαετία του '80.
Το 1980 οι Ιταλοί επανέρχονται, αυτή τη φορά με τη Lancia Delta να εκλέγεται ως "Αυτοκίνητο της Χρονιάς". Το κομψό 5θυρο μικρομεσαίο διέθετε εξαιρετικό κράτημα στο δρόμο. Αποτέλεσε τη βάση για μια θρυλική αγωνιστική πορεία, με τις HF Integrale να γράφουν ιστορία στα ράλλυ αλλά και με τις αντίστοιχες πολιτικές εκδόσεις. Σχεδιάστηκε από τον Ιταλό σχεδιαστή Giorgetto Giugiaro. Αρχικά η Delta φόραγε κινητήρες 1.300 & 1.500 κ.εκ. (75 & 85 ίππων αντίστοιχα), χωρίς ιδιαίτερη έμφαση στις επιδόσεις.  

Lancia Delta.

Το 1981 "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" είναι, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά -από το 1979- ένα μικρομεσαίο hatchback. To Ford Escort 3ης γενιάς. Το νέο μοντέλο διέθετε πλέον τη κίνηση εμπρός και ήταν διαθέσιμο σε 3θυρες & 5θυρες hatchback εκδόσεις αλλά και σε station wagon. Ο βασικός κινητήρας ήταν στα 1.100 κ.εκ. και αποτέλεσε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία και στην Ελλάδα.

Το Escort εξελέγη με 326 βαθμούς, ενώ στη δεύτερη θέση ήρθε το μικρό Fiat Panda με 308 βαθμούς.

Στην ίδια κατηγορία ανήκε και το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1982. Ήταν το Renault 9, ένα μικρομεσαίο οικογενειακό με κλασικό τετράθυρο αμάξωμα. Είχε παρουσιαστεί το 1981 ως αντικαταστάτης του Renault 14, ενός 5θυρου hatchback που όμως δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Αντίθετα το "9" αποτέλεσε ένα πολύ επιτυχημένο αυτοκίνητο. Το 1982 ήταν το πρώτο σε πωλήσεις εισαγόμενο αυτοκίνητο στη Δ. Γερμανία. Μεγάλη εμπορική επιτυχία είχε και στην Ελλάδα. 

Ford Escort 3ης γενιάς: το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1981.

Renault 9. "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1982.

1983. Η χρονιά του Audi 100. To μεγάλο αυτοκίνητο με τη μπροστινή κίνηση και τον εξαιρετικά αεροδυναμικό σχεδιασμό του, διέθετε ως βάση έναν κινητήρα 1.800 κ.εκ. αλλά σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι μεγαλύτεροι σε κυβισμό, 5κύλινδροι κινητήρες. Το "100" κέρδισε τον τίτλο με 410 βαθμούς, ενώ το επίσης αεροδυναμικό Ford Sierra ήρθε στη δεύτερη θέση με 386 βαθμούς.

Η Fiat είχε κερδίσει για τελευταία φορά τον τίτλο "Car of the Year" το 1972 με το "127". Το 1984, δώδεκα χρόνια μετά, η ιταλική εταιρία επανέρχεται. Αυτή τη φορά "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" ήταν το Uno, o αντικαταστάτης του "127". Η Fiat απλά έκανε αυτό που ήξερε να κάνει πολύ καλά. Παρουσίασε ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης με σύγχρονη σχεδίαση, καλούς χώρους, ασφαλή οδική συμπεριφορά, πρακτικό και ιδιαίτερα προσιτό. Το Uno ήρθε πρώτο με 346 βαθμούς, ενώ δεύτερο ήρθε το Peugeot 205 με 325 βαθμούς και τρίτο το VW Golf στη 2η γενιά του με 156 βαθμούς.

Αudi 100 3ης γενιάς. "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1983

Το πολύ επιτυχημένο Fiat Uno ήταν το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1984.

Το 1985 είναι, για πρώτη φορά, η σειρά της Opel. "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" το Opel Kadett, που είχε παρουσιαστεί το καλοκαίρι του 1984 και αποτελούσε τη 5η γενιά του μοντέλου. Το Kadett είχε υιοθετήσει τη μπροστινή κίνηση ήδη από τη 4η γενιά του, το 1979, αλλά το νέο μοντέλο ήταν σημαντικά αναβαθμισμένο σε όλους τους τομείς. Εντύπωση εκείνη την εποχή προκαλούσε ο αεροδυναμικός σχεδιασμός του με τις έντονες καμπύλες. Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με το μοτέρ των 1.200 κ.εκ αλλά στο εξωτερικό η βάση ήταν στα 1.300 κ.εκ. Εκτός από τις 3θυρες & 5θυρες hatchback εκδόσεις, ήταν διαθέσιμο και σαν station wagon ενώ λίγο αργότερα παρουσιάστηκε και μια έκδοση με κλασικό τετράθυρο αμάξωμα. 

Opel Kadett E (5ης γενιάς).

Η Ford κερδίζει ξανά τον τίτλο για το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" το 1986 με το μεγάλο οικογενειακό Scorpio. Ο αντικαταστάτης του Granada είχε 5θυρο αμάξωμα, κάτι όχι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη κατηγορία και ήταν ένα πολύ ευρύχωρο αυτοκίνητο. Η βασική έκδοση είχε κινητήρα 1.800 κ.εκ. ενώ η κρυφαία διέθετε έναν V6 2.900 κ.εκ. Το Scorpio διέθετε καλό εξοπλισμό με στάνταρ διαθέσιμο το ABS ένα στοιχείο που ήταν εξαιρετικά σπάνιο εκείνη την εποχή σε αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής. 

Η νίκη ήρθε για το Scorpio με 337 βαθμούς ενώ δεύτερο ήρθε το μικρό Lancia Y10 με 291 βαθμούς.

Δεύτερος τίτλος για την Opel μέσα σε μόλις δυο χρόνια, με το Opel Omega να είναι το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" για το 1987. Είχε παρουσιαστεί το Σεπτέμβριο του 1986 ως αντικαταστάτης του ξεπερασμένου Rekord. Η κίνηση του νέου μοντέλου εξακολουθούσε να μεταδίδεται στους πίσω τροχούς, αλλά ήταν ένα σύγχρονο στη σχεδίαση αυτοκίνητο με μεγάλους χώρους, άνετο και με κορυφαία αεροδυναμική (0.28). Ο βασικός κινητήρας ήταν στα 1.800 κ.εκ αλλά υπήρχε μια μεγάλη γκάμα από μεγαλύτερους κινητήρες 4 ή 6 κυλίνδρων. 

Ford Scorpio. "Car of the Year" 1986.

Opel Omega. "Car of the Year" 1987.

Το 1988 "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" εξελέγη το Peugeot 405. Το μεσαίο οικογενειακό έτυχε θερμής υποδοχής από τον ευρωπαϊκό τύπο και κυριολεκτικά σάρωσε, κερδίζοντας τον τίτλο με 464 βαθμούς. Η διαφορά από το δεύτερο Citroen AX ήταν μεγάλη, εφόσον το μικρό γαλλικό συγκέντρωσε μόλις 252 βαθμούς. Αποτέλεσε τη κορυφαία επιλογή για 54 δημοσιογράφους από τους συνολικά 57 της επιτροπής! 

Η Fiat έβαλε ακόμα ένα βραβείο στη συλλογή της με το Tipo να είναι το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1989. Η σύγχρονη γραμμή του σε συνδυασμό με τους καλούς χώρους για επιβάτες και την ασφαλή οδική συμπεριφορά του το έκαναν να μοιάζει σαν τη προφανή επιλογή για τον τίτλο από τους δημοσιογράφους-κριτές. Το Tipo συγκέντρωσε συνολικά 356 βαθμούς ενώ στη δεύτερη θέση ήρθε το Opel Vectra με 261 βαθμούς. 

Peugeot 405. "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1988 και το μοντέλο με τη μεγαλύτερη βαθμολογία στην ιστορία του θεσμού (464 βαθμοί)

Το Fiat Tipo ήταν το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" το 1989. H ιταλική εταιρία κέρδιζε για 5η φορά τον τίτλο. 

Billy.

(photos αρχείο Billy Files)

Αυτοκίνητο της χρονιάς. Ιστορική αναδρομή (δεκαετία '70)

Συνέχεια της ιστορική αναδρομής στο θεσμό του "Αυτοκινήτου της Χρονιάς", ο οποίος φέτος θα συμπληρώσει 50 χρόνια. Μετά από μια σύντομη αναφορά για τη διοργάνωση καθώς και  τα αυτοκίνητα που κέρδισαν τον πολυπόθητο τίτλο τη δεκαετία του '60 (1964-1969), προχωράμε στη δεκαετία του '70.
Το 1970 η Fiat κερδίζει τον τίτλο για δεύτερη φορά. Αυτοκίνητο της Χρονιάς, το Fiat 128. Ένα πραγματικό σύγχρονο αυτοκίνητο εκείνη την εποχή. Με τη κίνηση μπροστά, επαρκείς χώρους και καλή οδική συμπεριφορά, αποτελούσε ένα εξαιρετικό προσιτό μοντέλο. Ο βασικός κινητήρας ήταν καινούργιος, στα 1.100 κ.εκ. με απόδοση 55 ίππων.

To Fiat 128 παρουσιάστηκε το 1969 και αναδείχθηκε ως το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1970. 

Μετά τη Renault, τo 1966 και τη Peugeot, το 1969, ήταν η σειρά της Citroen (από τις γαλλικές εταιρίες) να κερδίσει τον τίτλο με τη μικρομεσαία "GS", το 1971. 

Το μοντέλο με την αεροδυναμική σχεδίαση, ανήκε στην πιο εμπορική κατηγορία από την οποία η Citroen απουσίαζε μέχρι εκείνη την εποχή. Η υδροπνευματική της ανάρτηση ήταν επαναστατική για αυτοκίνητο αυτής της κλάσης και σίγουρα ένα ισχυρό επιχείρημα για να την επιλέξουν οι κριτές. Στη δεύτερη θέση εκείνη τη χρονιά ήρθε το μεσαίο οικογενειακό VW K70, ενώ τρίτη ήρθε η ακριβή Citroen SM, ένα μεγάλο coupe υψηλών επιδόσεων. 

Η GS διέθετε πολύ καλή οδική συμπεριφορά και εξαιρετική άνεση. Μάλλον η καλύτερη επιλογή για το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" το 1971.

Δε πέρασε πολύς καιρός και η Fiat επανέρχεται για έναν ακόμα τίτλο, το 1972. Αυτή τη φορά τους κριτές έπεισε το μικρό "127". Αξιοπρεπείς χώροι από το σχεδόν 3.6 μέτρων αμάξωμα, μπροστινή κίνηση και καλή οδική συμπεριφορά σε μια πρόταση ακόμα πιο προσιτή από το 128. Ένα σύγχρονο μικρό hatchback, οικονομικό στην οδήγηση, που θα γινόταν μεγάλη εμπορική επιτυχία σε όλη την Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα. Βασικός κινητήρας στα 900 κ. εκ. με 45 "ζωηρά" άλογα.

Το Fiat 127 παρουσιάστηκε την άνοιξη του 1971 και ήταν το τρίτο κατά σειρά Fiat που κέρδιζε τον τίτλο "Car of the Year" (το 1972), μετά τα 124 & 128.

1973: Οι Γερμανοί ξανάρχονται, αυτή τη φορά με κάτι λιγότερο εντυπωσιακό σε σχέση με το NSU Ro80 (1968) αλλά πιο προσιτό και (πολύ) περισσότερο αξιόπιστο. And the winner is: Audi 80.

Η πρώτη γενιά του μοντέλου είχε βασικό κινητήρα 1.300 κ.εκ. και ήταν διαθέσιμο σε 2θυρο ή 4θυρο αμάξωμα. Προηγήθηκε στις προτιμήσεις των κριτών με μικρή διαφορά από το Renault 5 (Audi 114 βαθμοί, Renault 109 βαθμοί). 

Audi 80 πρώτης γενιάς. "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1973.

To 1974, "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" στέφθηκε η S-Class της Mercedes. Σαφώς και δεν ήταν ένα προσιτό, ούτε οικονομικό αυτοκίνητο. Ήταν όμως ένα τεχνολογικά προηγμένο μοντέλο. Επίσημα είχε παρουσιαστεί στα τέλη του 1972. Εγκαινίαζε ένα νέο σχεδιαστικό στυλ για την εταιρία, ενώ έθετε νέα πρότυπα στην ασφάλεια και τη ποιότητα. Ο βασικός κινητήρας ήταν ένας 6κύλινδρος 2.800 κ.εκ. αλλά η επιτροπή έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην ύπαρξη των μεγαλύτερων κινητήρων, λόγω απόδοσης, όπως ο V8 4.500 κ.εκ.

Η πολυτελής S-Class (W116) ήταν το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1974.

Η Citroen παρουσίασε το 1974 τον αντικαταστάτη της θρυλικής DS, η οποία συμπλήρωνε σχεδόν 20 χρόνια παρουσίας στην αγορά. Το νέο μοντέλο ονομάστηκε CX. Δεν ήταν τόσο ριζοσπαστικό όσο ο προκάτοχός της, όμως επρόκειτο για ένα εξαιρετικά σχεδιασμένο αυτοκίνητο. Τα οδικά χαρακτηριστικά, η άνεση, η αεροδυναμική του ήταν μερικά από τα στοιχεία που έχρισαν τη μεγάλη Citroen ως "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1975. Ο βασικός κινητήρας ήταν 2.000 κ.εκ απόδοσης 102 ίππων. Tην ίδια χρονιά υποψήφιο για τον τίτλο ήταν και το Volkswagen Golf που ήρθε στη δεύτερη θέση, όμως σύντομα θα γινόταν τεράστια εμπορική επιτυχία παγκοσμίως.

Citroen CX.

Το 1976 "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" εξελέγη το Simca 1307/1308. H γαλλική εταιρία βρισκόταν υπό τον έλεγχο της αμερικάνικης Chrysler εκείνη την εποχή. Η επιτροπή εκτίμησε την ελκυστική του εμφάνιση, το πρακτικό 5θυρο αμάξωμα, την ασφαλή οδική συμπεριφορά και την οδηγική ευχαρίστηση που προσέφερε. 

H Rover ήταν η πρώτη εταιρία που κέρδισε τον τίτλο "Car of the Year", το 1964 με το "2000" (P6). Αυτό έμεινε στη παραγωγή για 14 χρόνια, έως το 1977. Τον Μάιο του 1976 είχε παρουσιαστεί ο αντικαταστάτης του, το SD1, αρχικά με κινητήρα 3.500 κ.εκ. V8. (Rover 3500). Oι επιδόσεις του "3500", η σχεδίαση, η συμπεριφορά του στο δρόμο και οι εξαιρετικά ανταγωνιστικές τιμές για αυτοκίνητο αυτής της κατηγορίας, του χάρισαν το τίτλο "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1977. 

Simca-Chrysler 1307-1308. "Car of the Year" 1976

Rover 3500. "Car of the Year" 1977. Σταδιακά το αυτοκίνητο απέκτησε και μικρότερους κινητήρες με τον βασικό να είναι στα 2.000 κ.εκ., όμως απέκτησε και προβλήματα στη ποιότητα κατασκευής.

Το 1978 η επιτροπή επιβράβευσε τις προσπάθειες της Porsche για το σχεδιασμό της "928". Αντίθετα με τη κλασική 911, η 928 είχε τον (υδρόψυκτο) κινητήρα εμπρός, ήταν πιο ήσυχη, καλύτερα ζυγισμένη, με την οδήγηση να είναι πιο εύκολη και προβλέψιμη. Επιπλέον το μηχανικό σύνολο από αλουμίνιο στα 4.500 κ.εκ. διέθετε πολύ καλή ροπή και ήταν ιδιαίτερα αποδοτικό. Πίσω από την 928 ήρθε η μεγάλη BMW σειράς-7 (με 30 βαθμούς διαφορά), ενώ τρίτο ακολούθησε το Ford Granada.

H Porsche 928 ήταν το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" για το 1978. Όμως ο μύθος εξακολουθεί να ονομάζεται Porsche 911.

H Simca παρουσίασε το μικρομεσαίο 5θυρο Horizon το 1978. Ήταν το τελευταίο πραγματικά νέο μοντέλο της εταιρίας πριν αυτή διακόψει τη παραγωγή της, στα μέσα της δεκαετίας του '80. Το πρακτικό του αμάξωμα, η άνεση και η ασφαλής οδηγική συμπεριφορά ήταν οι κύριοι λόγοι που εξελέγη ως το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" 1979, αν και με μικρή διαφορά από το παρόμοιας φιλοσοφίας Fiat Ritmo, που ήρθε δεύτερο.  

Simca-Chrysler Horizon.

Billy

(photos αρχείο Billy Files)

Αυτοκίνητο της χρονιάς. Ιστορική αναδρομή (δεκαετία '60)

Ο θεσμός για το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" ("Car of the Year") ξεκίνησε στην Ευρώπη το 1964. Τη διοργάνωση έχουν αναλάβει περιοδικά αυτοκινήτου από διάφορες χώρες με δημοσιογράφους του χώρου να ψηφίζουν για το καλύτερο, κατά την άποψή τους, αυτοκίνητο.
Για το 2014, στην επιτροπή λαμβάνουν μέρος 58 δημοσιογράφοι από 22 ευρωπαϊκές χώρες. Την Ελλάδα εκπροσωπεί εδώ και πολλά χρόνια το περιοδικό "4Τροχοί", αρχικά με τον Κώστα Καββαθά, πιο πρόσφατα με τον Στρατή Χατζηπαναγιώτου .
Για να είναι υποψήφιο για τον τίτλο ένα αυτοκίνητο θα πρέπει να έχει παρουσιαστεί μέσα στους 12 μήνες που έχουν προηγηθεί, να πρόκειται για πραγματικά νέο μοντέλο και όχι απλά για κάποια ανανεωμένη έκδοση, να διατίθεται σε τουλάχιστον 5 ευρωπαϊκές χώρες τη περίοδο της ψηφοφορίας και να έχει προοπτικές για πωλήσεις τουλάχιστον 5.000 μονάδων ετησίως.
Η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία, διαθέτουν το μεγαλύτερο αριθμό δημοσιογράφων σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες, από έξι η κάθε μία. .
Τα κριτήρια που ισχύουν, έχουν να κάνουν με το σχεδιασμό, την άνεση, την οδική συμπεριφορά, τη λειτουργικότητα, την ασφάλεια, τις επιδόσεις, την οικονομία και, πλέον, τη φιλικότητα προς το περιβάλλον.
Με την ανάδειξη του "Αυτοκινήτου της Χρονιάς" για το 2014, ο θεσμός συμπληρώνει αισίως τα 50 χρόνια. Φέτος οι εφτά υποψηφιότητες που επικράτησαν, από τις συνολικά 30, θα δώσουν τη μάχη για τον πολυπόθητο τίτλο. Πρόκειται για τα BMW i3, Citroen C4 Picasso, Mazda 3, Mercedes S-Class, Peugeot 308, Skoda Octavia και Tesla Model S. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στο Σαλόνι της Γενεύης (όπως ισχύει από πέρσι), τον Μάρτιο του 2014.
Ποια ήταν όμως τα αυτοκίνητα που επικράτησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, από τη δεκαετία του '60?
Το πρώτο "Αυτοκίνητο της Χρονιάς", το 1964, ήταν το Rover 2000 (P6). To μεγάλο βρετανικό saloon (με μήκος λίγο πάνω από τα 4.5 μέτρα) είχε βασικό κινητήρα 2.000 κ.εκ., με ανεξάρτητη ανάρτηση και δισκόφρενα σε όλους τους τροχούς,

Το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" του 1964. Rover 2000 

Την επόμενη χρονιά, 1965, τον τίτλο θα κερδίσει ξανά ένα βρετανικό αυτοκίνητο, το Austin 1800. Στο οικογενειακό μοντέλο των 4.2 μέτρων, είχαν μεταφερθεί οι τεχνικές λύσεις των μικρότερων Mini και 1100. Μπροστινή κίνηση και εγκάρσια τοποθετημένος κινητήρας, ενώ πρόσφερε καλούς χώρους. Ο Alec Issigonis ήταν και σε αυτή τη περίπτωση ο υπεύθυνος σχεδιασμού. 

To 1966 ήταν η σειρά των Γάλλων. Τον τίτλο κέρδισε η Renault με το μεσαίο "16", ένα οικογενειακό μοντέλο με 5θυρο αμάξωμα, κάτι ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή. Στη δεύτερη θέση, με μικρή διαφορά από το Renault, τερμάτισε η Rolls Royce Silver Shadow (!) ένα αυτοκίνητο για πολύ λίγους.

Η Fiat ακολουθεί το 1967 κερδίζοντας το πρώτο της τίτλο το με το "124" που αποδείχθηκε μεγάλη εμπορική επιτυχία και στη χώρα μας. Με αμάξωμα 4.04 μέτρων, πρόσφερε καλούς χώρους για επιβάτες και αποσκευές, ενώ διέθετε τέσσερα δισκόφρενα. Ο βασικός κινητήρας του προσιτού ιταλικού οικογενειακού ήταν στα 1.200 κ.εκ. με απόδοση 60 ίππων. 

Το Renault 16 ήταν το "Αυτοκίνητο της Χρονιάς" για το 1966.

Το πρώτο ιταλικό αυτοκίνητο που κέρδισε τον τίτλο ήταν το Fiat 124, το 1967.

To 1968 είναι η χρονιά των Γερμανών, για πρώτη φορά από τη καθιέρωση του θεσμού. Νικητής το NSU Ro80. Το αυτοκίνητο με το μεγάλο αμάξωμα των 4.78 μέτρων διέθετε μια σειρά από στοιχεία που εντυπωσίασαν. Πρώτα απ'όλα η αεροδυναμική του σχεδίαση. Επίσης ο κινητήρας Wankel που το κινούσε, απόδοσης 115 ίππων από συνολικά 995 κ.εκ.. Άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά που δεν άφησαν ασυγκίνητους τους κριτές, ήταν η μπροστινή κίνηση (κάτι όχι δεδομένο εκείνη την εποχή), η ανεξάρτητη ανάρτηση σε όλους τους τροχούς καθώς και το ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων 3 σχέσεων. Δυστυχώς, λόγω προβλημάτων αξιοπιστίας του κινητήρα, το Ro80 δεν έγινε εμπορική επιτυχία αν και έμεινε στη παραγωγή για περίπου μια δεκαετία, μέχρι το 1977, οπότε και η NSU σταμάτησε τη παραγωγή αυτοκινήτων. 

Το NSU Ro80 ήταν ένας σχεδιαστικός θρίαμβος όταν παρουσιάστηκε, το 1967, όμως οδήγησε την εταιρία στη καταστροφή. Αποδείχθηκε αναξιόπιστο, καθόλου οικονομικό, ενώ επιπλέον δεν ήταν ένα φθηνό αυτοκίνητο. Στην Ελλάδα κόστιζε περισσότερο από μια Mercedes 200. 

Oι Γάλλοι επανέρχονται ως νικητές το 1969, αυτή τη φορά με τη Peugeot να κερδίζει τον τίτλο με το μεσαίο οικογενειακό "504". Με κομψό αμάξωμα 4.49 μέτρων σχεδιασμένο από τον Ιταλό σχεδιαστή Pininfarina, διέθετε ανεξάρτητη ανάρτηση σε όλους τους τροχούς, καλή οδική συμπεριφορά ενώ ήταν διαθέσιμο και με τέσσερα δισκόφρενα. Η μετάδοση της κίνησης γινόταν στους πίσω τροχούς. Ο βασικός κινητήρας ήταν 1.800 κ.εκ (προαιρετικά διαθέσιμος με ψεκασμό). Έμεινε στη παραγωγή μέχρι το 1983. 

Peugeot 504. Car of the Year 1969.

Βilly

(photos αρχείο Billy Files)

Χριστούγεννα στην Αθήνα του 1960.

Μια βόλτα στους δρόμους της εορταστικής Αθήνας τον Δεκέμβριο του 1960, μέσα από το φωτογραφικό φακό του Κώστα Μπαλάφα.

Στιγμιότυπα από μια γιορτινή Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1960. 

Φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα

Φωτογραφικά Αρχεία Μουσείου Μπενάκη

Αγαπημένη μουσική από τηλεοπτικές σειρές

 Ορισμένες τηλεοπτικές σειρές γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, με τη προβολή τους να διαρκεί για πολλά-πολλά χρόνια . Κάποιες από αυτές διέθεταν ένα μουσικό θέμα που δεν συνόδευε απλά τη σειρά, αλλά έγινε άμεσα αναγνωρίσιμο ανεξάρτητα από αυτή. Έτσι δεν ήταν λίγες οι φορές που το τραγούδι ή το μουσικό θέμα μιας σειράς έγινε εμπορική επιτυχία και έμεινε χαραγμένο στη μνήμη πολλών χιλιάδων ανθρώπων ακόμα και αν κάποιοι δεν είχαν δει ποτέ τη σειρά με την οποία ξεκίνησε τη καριέρα του. 

Τα παρακάτω, αφορούν μερικές τέτοιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις που αποτελούν και τα πλέον αγαπημένα του γράφοντος. 

1) AL JARREAU - "MOONLIGHTING"

To τραγούδι που αποτέλεσε το μουσικό θέμα της ομώνυμης σειράς ("Μοonlighting") από το 1985 ως το 1989. Στην Ελλάδα η σειρά προβλήθηκε με τον τίτλο "Αυτός, Αυτή και τα Μυστήρια". 

Η μουσική σύνθεση είναι του Lee Holdridge και οι στίχοι του Al Jarreau. Kυκλοφόρησε σε single το 1987 και έγινε εμπορική επιτυχία σε ΗΠΑ και Αγγλία (No 8). Δεν αποτελεί μόνο ένα αγαπημένο θέμα μιας αγαπημένης σειράς, αλλά και ένα αξιόλογο soul τραγούδι και ίσως από τα καλύτερα "τηλεοπτικά" τραγούδια της δεκαετίας του '80.

2) LALO SCHIFRIN - "THEME FROM MISSION: IMPOSSIBLE"

O Lalo Schifrin γεννήθηκε στο Buenos Aires της Αργεντινής το 1932.  Εκτός από μουσικός της jazz, αποτέλεσε και έναν επιτυχημένο κινηματογραφικό και τηλεοπτικό μουσικοσυνθέτη. Χαρακτηριστικό του έργο το θέμα στη κατασκοπική σειρά περιπέτειας "Mission: Impossible" ("Επικίνδυνη Αποστολή" στη χώρα μας) που προβλήθηκε στις ΗΠΑ μεταξύ των ετών 1966-1973. Τη σειρά αναβίωσε το τηλεοπτικό κανάλι ABC τη περίοδο 1988-1990 με το μουσικό θέμα να παραμένει το ίδιο (σε νέα εκτέλεση). 

Το 1996 το "Επικίνδυνη Αποστολή" μεταφέρεται στον κινηματογράφο με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise. H σύνθεση επανέρχεται στο προσκήνιο με μεγάλη επιτυχία (UK No 7), αυτή τη φορά διασκευασμένη από τους Αdam Clayton & Larry Mullen των U2. Σίγουρα ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά και αξιόλογα "tv themes" όλων των εποχών.

3) THE REMBRANDTS - "I'LL BE THERE FOR YOU"

To μουσικό θέμα από τη κωμική σειρά "Friends" ("Τα Φιλαράκια") που προβλήθηκε στην αμερικάνικη τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία για σχεδόν μια δεκαετία (Σεπτέμβριος 1994-Μάιος 2004). Ήταν το πρώτο single από το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος, το 1995, και έγινε μεγάλο hit σε ΗΠΑ και Μ. Βρετανία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες. Στη Μ. Βρετανία έφτασε μέχρι το Νο 3 του chart το 1995 και ανέβηκε ξανά ως το Νο 5 την άνοιξη του 1997, όταν επανακυκλοφόρησε με αφορμή τη διάθεση της σειράς σε video.  

4) FRANK SINATRA - "MARRIED WITH CHILDREN"

H τηλεοπτική σειρά "Married... With Children" ("Παντρεμένοι Με Παιδιά") μεταδόθηκε στις ΗΠΑ για 11 σαιζόν, από το 1987 έως το 1997, μέσω του δικτύου της Fox. 

H Eλλάδα ήταν μια από τις πολλές χώρες όπου γνωρίσαμε την ανεκδιήγητη οικογένεια του Al Bundy (Ed O'Neill). To τραγούδι των τίτλων της σειράς, το "Love And Marriage"  του Frank Sinatra είχε προηγηθεί κατά περίπου τρεις δεκαετίες. Η σύνθεση του τραγουδιού ανήκει στον Jimmy Van Heusen και οι στίχοι στον Sammy Cahn. O Sinatra το ηχογράφησε πρώτη φορά το 1955 στη Capital Records για τη τηλεοπτική παραγωγή "Οur Town"  και το 1956 έγινε μεγάλη επιτυχία ακόμα και στη Μ. Βρετανία, όπου έφτασε μέχρι το Νο 3 του chart. Tον Οκτώβριο του 1965 το ηχογραφεί ξανά για την εταιρία Reprise Records. Στο "Μarried... With Children" χρησιμοποιήθηκε η αρχική εκτέλεση του τραγουδιού από τον Sinatra. Έτσι το "Love And Marriage" έγινε γνωστό σε ένα εντελώς νέο κοινό. 

5) MARK SNOW - "THE X-FILES THEME"

Το "X-Files" είναι μια από τις πλέον γνωστές τηλεοπτικές σειρές μυστηρίου και επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του '90. Προβλήθηκε στις ΗΠΑ από το Σεπτέμβριο του 1993 έως τον Μάιο του 2002. Το ορχηστρικό θέμα που συνοδεύει τη σειρά είναι του Αμερικανού συνθέτη Μark Snow και ακολούθησε και αυτό τη δική του ξεχωριστή επιτυχημένη πορεία αποτελώντας ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τηλεοπτικά μουσικά κομμάτια. Κυκλοφόρησε σε single τον Mάρτιο του 1996 και ανέβηκε απ'ευθείας στο Νο 2 του Βρετανικού chart ενώ εμπορική επιτυχία έγινε και σε άλλες χώρες. 

Billy.

Χρήστος Ευθυμίου (ηθοποιός)

Ο Χρήστος Ευθυμίου ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου 1900 στη Λαμία. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου καφεζυθοπωλείου της περιοχής, που τα βράδια γινόταν θέατρο φιλοξενώντας διάφορους θιάσους. Μετά το γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα και φοίτησε στη Νομική Σχολή. Στις τελικές εξετάσεις απέτυχε, έχοντας χάσει τη επαφή του με το Πανεπιστήμιο λόγω της επιστράτευσης του. Αμέσως μετά γράφτηκε στη Σχολή Θεάτρου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Στα έξοδα του βοήθησε η πρόσληψή του ως υπάλληλος στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ενώ παράλληλα έκανε και τον... υποβολέα.
Ο Χρήστος Ευθυμίου αρχικά δυσανασχετούσε με τους κωμικούς ρόλους που του έδιναν στη Σχολή, θέλοντας να παίξει τραγωδία. Μια μέρα, μετά από διαμαρτυρία του σχετικά με αυτό, ένας από τους διευθυντές της Σχολής, ο Θ. Συνοδινός, τον αρπάζει και τον πάει μπροστά σε έναν καθρέφτη.
"Κοίτα" του λέει... "Τι να δώ?" απαντάει ο Ευθυμίου.
"Ώστε πιστεύεις ότι κάνεις εσύ για Οιδίπους ή για Σαίξπηρ? Κοίτα τη φάτσα σου και πες μου..."
Το 1929, μετά από τετραετή φοίτηση, πήρε το δίπλωμα με βαθμό άριστα.
Αμέσως προσλαμβάνεται στον θίασο της Κυβέλης στο θέατρο "Διονύσια" (πλ. Συντάγματος).
Ο πρώτος του ρόλος ως επαγγελματία ηθοποιού, ήταν ο ρόλος ενός υπηρέτη στο έργο "Δεσποινίδα δικηγόρος" δίπλα στον Θ. Αρώνη και την Ρίτα Μυράτ. Η συνεργασία αυτή κράτησε για ένα καλοκαίρι.
Κατόπιν προσλαμβάνεται στον θίασο Αργυρόπουλου και περιοδεύει για ενάμιση χρόνο σε Αίγυπτο, Τουρκία και Κύπρο ως συμπρωταγωνιστής.
Με την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου, το 1931, ο Ευθυμίου καλείται να ενταχθεί στο δυναμικό του. Εκεί παρέμεινε ως το 1955.
Επίσης, συμμετείχε σε κινηματογραφικές ταινίες κυρίως τη δεκαετία του '50. Η πρώτη του επαφή με το πανί είχε γίνει ήδη τη δεκαετία του '30, με τη ταινία "Δεσποινίς Δικηγόρος" (1933) σε σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη. Χαρακτηριστικοί είναι οι ρόλοι του στις ταινίες "Γυναικάς" (1957) και "Ένας Βλάκας και Μισός" (1959).
Τέλος, σημαντική ήταν η παρουσία του σε καθημερινές ραδιοφωνικές εκπομπές.

Ο Χρήστος Ευθυμίου πέθανε στην Αθήνα στις 4 Μαΐου 1971.

Billy.

Το έμβλημα των Εξαρχείων έχει γενέθλια

Συμπληρώνονται φέτος 80 χρόνια από την κατασκευή της μπλε πολυκατοικίας και το Floral οργανώνει διήμερη γιορτή με συζητήσεις με αρχιτέκτονες, ιστορικούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ενοίκους, ξεναγήσεις και συναυλία.

Του Δημήτρη Ρηγόπουλου Οι σοφά υπολογισμένες εναλλαγές στην πρόσοψη επιτρέπουν τη διάσπαση της μονοτονίας των όψεων. To πάρτι που έχει στηθεί από χθες στην πλατεία Εξαρχείων δεν είναι χριστουγεννιάτικο. Η μπλε πολυκατοικία, το αρχιτεκτονικό έμβλημα της περιοχής, έχει γενέθλια: συμπληρώνονται 80 χρόνια από την ημέρα που αυτό το μάλλον «αλλόκοτο», για τα δεδομένα της εποχής, κτίριο προσγειώθηκε στους ήσυχους δρόμους μιας γειτονιάς με ισόγεια ή διώροφα κεραμοσκεπή νεοκλασικά, μικρομάγαζα και μάντρες. Το Floral που στεγάζεται στο ισόγειο και έχει συνδεθεί άρρηκτα με την ιστορία του κτιρίου διοργανώνει από χθες ένα διήμερο εκδηλώσεων με τις οποίες γιορτάζει την μπλε πολυκατοικία: συζητήσεις με αρχιτέκτονες, ιστορικούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς και ενοίκους της πολυκατοικίας, ξεναγήσεις στους κοινόχρηστους χώρους και σε διαμερίσματα, και συναυλίες στο τέλος της ημέρας συνθέτουν το πρόγραμμα μιας πρωτότυπης αστικής γιορτής. Η εξαώροφη πολυκατοικία Αντωνόπουλου που υψώνεται στη γωνία των οδών Αραχώβης και Θεμιστοκλέους, στην πλατεία Εξαρχείων, οικοδομήθηκε το 1932-1933, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Κυριάκου Παναγιωτάκου (1902-1982), ενός από τους πρωτοπόρους του μοντέρνου κινήματος στην Ελλάδα. Τους τολμηρούς χρωματισμούς επιμελήθηκε ο ζωγράφος Σπύρος Παπαλουκάς: τερακότα στη βάση και τα εσωτερικά των στηθαίων, μπλε στους κύριους όγκους, λευκό στα κουφώματα. Η πολυκατοικία που περιλαμβάνει υπόγειο, ισόγειο, πέντε ορόφους και ταράτσα με εντευκτήριο και πλυντήρια κόστισε 44 εκατομμύρια δραχμές καθιστώντας την μία από τις πιο ακριβές της εποχής της. Η «φετιχοποίηση» του χρώματος οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ελάχιστοι από τους σημερινούς Αθηναίους το πρόλαβαν. Αυτό μου λέει και η Μάρω Καρδαμίτση Αδάμη, ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ, υπεύθυνη των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη, ανιψιά του Κούλη Παναγιωτάκου αλλά και συγγραφέας της μοναδικής έκδοσης για την μπλε πολυκατοικία που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Libro. «Πιθανότατα η φθορά στο χρώμα ήταν αρκετά γρήγορη. Πιθανότατα και τη δεκαετία του ’40 το έντονο μπλε να είχε ξεφτίσει», πιθανολογεί. Για την ίδια το μεγάλο ατού της μπλε πολυκατοικίας είναι αυτό το «παιχνίδισμα», όπως το αποκαλεί, στις όψεις, αυτός ο παράδοξος κάνναβος, η προσπάθεια του Παναγιωτάκου να σπάσει τη μονοτονία του ρασιοναλισμού, χάρις στις εναλλαγές εσοχών και εξοχών, στον σχεδιασμό και τη λειτουργία των ανοιγμάτων, στις πτυχώσεις του τελευταίου ορόφου. Οσο παράδοξο κι αν ακούγεται, πρόκειται για την πρώτη πολυκατοικία που αναλαμβάνει να σχεδιάσει ο Κούλης Παναγιωτάκος. Πάντως σε ηλικία 28 ετών το όνομά του είναι ήδη γνωστό στους αρχιτεκτονικούς κύκλους, καθώς έργα του όπως το σχολείο της Πάτρας ή ο διαγωνισμός για τη διαμόρφωση της Παναγίας της Τήνου έχουν δημοσιευθεί με επαινετικά σχόλια σε έγκυρα γαλλικά και γερμανικά αρχιτεκτονικά περιοδικά. Εδώ συνεργάζεται με το τεχνικό γραφείο του Κωστή Αντωνόπουλου, ο οποίος είναι γνωστός επιχειρηματίας και εργολάβος της Αθήνας. Σήμερα είναι η δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων του Floral: εκτός από τα σχετικά βίντεο και την έκθεση των αυθεντικών αρχιτεκτονικών σχεδίων, φωτογραφιών και αντικειμένων του κτιρίου και του παλιού ζαχαροπλαστείου, στις 7 αρχίζει η συζήτηση με συντονίστρια τη Ζέφη Κόλλια, συγγραφέα και εμπνευστή του βιβλιοπωλείου του Floral στη σημερινή του μορφή, για να κλείσει το διήμερο στις 10 με πολλή μουσική. kathimerini.gr [21/12/2013]