Σαν σήμερα.....

Στην εφημερίδα "Εμπρός", διαβάζουμε πριν από 48 χρόνια ακριβώς (24/10/1964 -ημέρα Σάββατο)....

(κλικ για ζουμ)

 

Χαράς ευαγγέλια για τους θαυμαστές της Αλίκης. Η ταινία "Το δόλωμα" θα παιζόταν στις αίθουσες των ΡΕΞ, ΑΤΤΙΚΟΝ, ΡΙΒΟΛΙ, ΣΕΛΕΚΤ, ΕΛΛΗ, ΑΣΤΡΟΝ, ΤΡΙΑΝΟΝ και ΑΡΖΕΝΤΙΝΑ. Η "Σωφερίνα" στα ΟΡΦΕΥΣ, ΤΙΤΑΝΙΑ, ΟΜΟΝΟΙΑ, ΙΛΙΣΙΑ, ΑΝΕΣΙΣ, ΕΛΛΗΝΙΣ, ΓΡΑΝΑΔΑ, ΑΝΝΑ-ΜΑΡΙΑ, ΑΝΤΖΕΛΑ.

Όσο για τη... μονομαχία που κάνει λόγο η εφημερίδα θα βρεί νικήτρια την Αλίκη-δόλωμα όπου με 557.302 εισιτήρια θα έρθει 2η σε εισπράξεις τη σαιζόν 1964-1965.

Αντίθετα η Αλίκη-σωφερίνα θα αρκεστεί στη 4η θέση με 512.565 εισιτήρια, πίσω απο την "Χαρτοπαίχτρα" (Ρ. Βλαχοπούλου).

1η ταινία της περιόδου τα "Κορίτσια για φίλημα".

 

 "Το Δόλωμα" & "Η Σωφερίνα". Δύο ταινίες της Αλίκης σε ταυτόχρονη προβολή, το 1964. Αν και το "Δόλωμα" ήταν έγχρωμο ή "Σωφερίνα" διαφημίστηκε ως το "πρώτο της φιλμ σε ΣΙΝΕΜΑΣΚΟΠ".

 

The Concorde.

Το Concorde, το διάσημο υπερηχητικό αεροσκάφος, είναι ταυτόχρονα ένα κομμάτι τέχνης και ένας θρίαμβος της μηχανικής.
Το μοναδικό στυλ του Concorde ενσωματώνει την αισθητική και την εξελιγμένη τεχνολογία ενώ η φημισμένη του άνεση και η μέγιστη απόδοσή του, του διασφάλισαν τη θέση του ως ορόσημο.
Πράγματι η πρωτόγνωρη δυνατότητα του να διατηρεί ταχύτητα ταξιδιού της τάξεως των 2 mach, για μέχρι τρείς ώρες παραμένει αχτύπητη.
Το Concorde αποτελεί το πιο επιτυχημένο υπερηχητικό επιβατικό αεροσκάφος, έχοντας τη δυνατότητα να ταξιδέψει σχεδόν 2 φορές τη ταχύτητα του ήχου (γύρω στα 1.350 μίλια/ώρα) και σε υψόμετρο μέχρι 60.000 πόδια.

 



Η Μ. Βρετανία και η Γαλλία ξεκίνησαν να δουλεύουν ξεχωριστά για ένα υπερηχητικό αεροκάφος, το 1956. Εργάζονταν πάνω σε τόσο παρόμοια λογική, που το 1962 αποφάσισαν να το αναπτύξουν από κοινού.
Αυτή η συνεργασία μεταξύ της British Aircraft Corporation (σήμερα British Aerospace) και της Aerospatiale, οδήγησε στη κατασκευή 20 Concorde.
Kάθε χώρα κατασκεύασε από ένα πρωτότυπο, ένα αεροσκάφος προ-παραγωγής και από οκτώ παραγωγής.
Η πρώτη πτήση του Βρετανικού πρωτοτύπου έγινε στις 9 Απριλίου του 1969.
Το Concorde είχε υποβληθεί σε 5.000 ώρες δοκιμών ως τη στιγμή που πιστοποιήθηκε για επιβατικές πτήσεις, κάνοντας το το πλέον δοκιμασμένο αεροσκάφος δτην ιστορία της αεροπορίας.
Η εποχή των εμπορικών υπερηχητικών πτήσεων εγκαινιάζεται στις 21 Ιανουαρίου 1976, με τη British Airways να πετάει από το Heathrow του Λονδίνου στο Μπαχρέιν και η Air France από το Παρίσι στο Ρίο.



Το ταχύτερο υπεραντλαντικό "πέρασμα" του Concorde πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1996, όταν ολοκλήρωσε τη πτήση Νέα Υόρκη-Λονδίνο σε 2 ώρες, 52 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα.

Από τα 16 αεροσκάφη παραγωγής, τα 14 ήταν διαθέσιμα προς πώληση. Η British Airways ήταν η πρώτη "υπερηχητική" εταιρία στο κόσμο, παραγγέλνοντας 5 Concorde τον Ιούλιο του 1972. Η Air France έκανε παραγγελία για τέσσερα.
Λόγω του γεγονότος ότι καμία άλλη εταιρία δεν αγόραζε τα Concorde, τα εναπομείναντα απούλητα αεροσκάφη, δώθηκαν στις Air France και British Aiways από τις αντίστοιχες κυβερνήσεις έναντι ενός εικονικού ποσού.
Πριν τη συντριβή του ενός αεροσκάφους της Air France, το 2000, η γαλλική εταιρία λειτουργούσε 5 συνολικά, ενώ η B.A. επτά.
Η Air France απέσυρε ένα αεροσκάφος και το πούλησε στη Βρετανική εταιρία για ανταλλακτικά. Προηγουμένως για ανταλλακτικά χρησιμοποιούσαν τα 2 αεροσκάφη προ-παραγωγής.
Μετά το τραγικό δυστύχημα της Air France, όλα τα Concorde αποσύρθηκαν για ανασχεδιασμό σε αρκετά από τα μέρη που έπαιξαν κάποιο ρόλο στη πτώση.
Δεν επέστρεψαν όμως όλα τα Concorde στην ενεργό δράση. Δύο από τα Concorde της B.A. αποθηκεύτηκαν χωρίς καν να αναβαθμιστούν.

Το Concorde έδωσε τις υπηρεσίες του μέχρι το 2003. Η τελευταία εμπορική πτήση με τα σήματα της Air France έγινε στις 30 Μαίου 2003 (Παρίσι-Νέα Υόρκη), ενώ η British Airways πραγματοποίησε τη τελευταία εμπορική πτήση στις 24 Οκτωβρίου του ίδιου έτους.

(Πηγή:

http://www.gizmohighway.com/history/concorde.htm

Mετάφραση-διασκευή : Billy)

.

Concorde Specifications

Capacity: 100 passengers, and 2.5 tonnes of cargo.
Seating: 100 seats, two either side of the aisle, with a 37 ins (94 cm) pitch. The front cabin has 40 seats, and the rear cabin 60 seats, both offering a single-class "R", or supersonic, brand of service
Range: 4,300 miles (6,880 kms)
Engines: Four Rolls-Royce/SNECMA Olympus 593s, each producing 38,000 lbs thrust with reheat
Take-off speed: 220 knots (250 mph 400 kph)
Cruising speed: 1,350 mph (2,150 kph/Mach Two), at 60,000 ft (18,181 m)
Landing speed: 187 mph (300 kph)
Autoland capability: Category 3 (Decision height 15 ft, landing runway visual range 200
metres, and take-off runway visual range 150 metre)

Length: 203 ft 9 ins (62.1 m)
Wingspan: 83 ft 8 ins (25.5 m)
Height: 37 ft 1 ins (11.3 m)
Fuselage width: 9 ft 6 ins (2.9 m)
Fuel capacity: 26,286 Imperial gallons (119,500 litres/95,600 kgs)
Fuel consumption: 5,638 Imperial gallons (25,629 litres/20,500 kgs) per hour
Maximum take-off weight: 408,000 lbs (185 tonnes)
Landing gear: Eight main wheel (tyre pressure 207 lbs sq ins), two nose wheels (tyre pressure 181 lbs sq ins)

Flight crew: Two pilots, one flight engineer
Cabin crew: Six

To χαρακτηριστικό ρύγχος των Concorde, όπου χαμήλωνε στις απογειώσεις και προσγειώσεις για καλύτερη αεροδυναμική και καλύτερη ορατότητα του πιλότου.

 

 

Billy.

Frank Sinatra

Ο Φράνσις Άλμπερτ Σινάτρα (Francis Albert "Frank" Sinatra), όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1915 στο Χόμποκεν του Νιου Τζέρσι. Ήταν μοναχογιός του σικελού μποξέρ και πυροσβέστη Άντονι Μάρτιν Σινάτρα, και της επίσης ιταλίδας νοσοκόμας Ναταλι Ντελά Γκαβαράντε, που μετανάστευσαν στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1890.
Μεγαλώνοντας στους δρόμους του Hoboken, New Jersey, ο Φρανκ Σινάτρα ήταν αποφασισμένος να εργαστε'ι σκληρά για να προχωρήσει μπροστά.
Η πρώτη του μεγάλη δουλειά ήταν το 1935, ως μέρος του "The Hoboken Four" στη δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή Major Bowes Amateur Hour. 
Το 1939 υπέγραψε με τον Harry James ως τραγουδιστής των Big Band του πριν αποκτήσουν την προσοχή του Tommy Dorsey και την ορχήστρα του, με τον οποίο τραγούδησε το πρώτο Νο 1 τραγούδι στο Billboard, "I'll Never Smile Again".
Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Nancy Barbato με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Η αυξανόμενη δημοτικότητα του Σινάτρα Jr. τον οδήγησε να εγκαταλείψει Dorsey το 1942 και αρχίζει στα σοβαρά μια σόλο καριέρα, αποκτώντας άμεσα φήμη ως το υπ 'αριθμόν ένα αστέρι στο τραγούδι, μεταξύ των εφήβων της εποχής, ιδιαίτερα των νέων γυναικών και των κοριτσιών.
Οι θρυλικές εμφανίσεις του στο "New York Paramount" ήταν εξαιρετικές, το 1944. Περίπου την ίδια εποχή ξεκινάει και την κινηματογραφική του καριέρα, χτυπώντας χρυσό στο box office, έχοντας προταγωνιστικό ρόλο στο φημισμένο "Anchors Aweigh" (1945), δίπλα στον Gene Kelly.
Mε τη καριέρα του να απογειώνεταο, ο Σινάτρα ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ, το "The Voice of Frank Sinatra" στη Columbia, ενώ προταγωνιστεί σε διάφορες ταινίες, με αποκορύφωμα τα "Take Me Out to the Ball Game" (1949) και "On the Town" (1949).
Μια φανερή παθιασμένη σχέση με την "σειρήνα" της οθόνης Ava Gardner, διέλυσε το γάμο του Σινάτρα. Παρότι ακολουθεί ο (2ος) γάμος με τη Gardner το 1951, οι πωλήσεις των δίσκων  αρχίζουν να λιγοστεύουν ενώ οι ζωντανές εμφανίσεις αποτυγχάνουν να ξεπουλήσουν τα εισητήρια. Επιπλέον αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις φωνητικές χορδές, πληρώνοντας το τίμημα των πολλαπλών εμφανίσεων του κάθε βράδυ στη σκηνή.
Ο Σινάτρα συνεχίζει να παίζει στον κινηματογράφο μέχρι τη στιγμή που παλεύει και κερδίζει τον ποθητό ρόλο του Maggio στο "From Here to Eternity" (1953). Κερδίζει το Όσκαρ "Best supporting actor" και συνεχίζει με μια σπινθηροβόλα ερμηνεία ως διαταραγμένος δολοφόνος στο "Suddenly" (1954) και χωρίς αμφιβολία την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του, στο δυνατό δράμα  "The Man With the Golden Arm" (1955- προτάθηκε για Όσκαρ στη κατηγορία "Best actor").
Στη δισκογραφία επιστρέφει δυναμικά, υπογράφοντας με τη Capitol Records και ανεβαίνοντας ψηλά στα charts με το άλμπουμ "In the Wee Small Hours" (1955) και το single "Young at Heart".
Σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '50, ο Σινάτρα όχι μόνο ηχογραφεί μερικούς από τους σημαντικότερους και εμπορικά επιτυχημένους δίσκους, αλλά η καριέρα του ως ηθοποιού παραμένει σε υψηλά επίπεδα δίνοντας αξιομνημόνευτους ρόλους σε ταινίες όπως τα "Guys and Dolls" (1955), "The Joker is Wild" (1957), "Kings Go Forth" (1957) και "Some Came Running" (1958).
Επίσης ανακατεύτηκε με τη παραγωγή στα '50s αλλά και στη δεκαετία του '60 με επικερδείς παραγωγές όπως τα "Ocean's 11" (1960), "Sergeants 3" (1963) και "Robin and the 7 Hoods" (1964).
Επιπρόθετα, ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρία, την "Reprise Records", το 1961.
Πολλές από τις κινηματογραφικές δουλειές του Σινάτρα ήταν πιο ανάλαφρες, δίπλα στους φίλους του από την ομάδα του "Rat Pack" ( Dean Martin & Sammy Davis, Jr.) που όμως εναλλάσονταν με πιο σοβαρές, όπως το εξαιρετικό "The Manchurian Candidate" (1962), που θεωρείται η καλύτερη ταινία του.
Το 1965, ο Σινάτρα έκλεινε τα 50 του χρόνια  και, από πολλές απόψεις, η καριέρα του ήταν ψηλά με την ηχογράφηση του άλμπουμ "September of My Years", το οποίο κέρδισε βραβείο Grammy σαν άλμπουν της χρονιάς και κάνοντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το αντιπολεμικό φιλμ "None But The Brave".
Tην ίδια χρονιά κυκλοφόρησε η ταινία "Von Ryan's Express" (με τον Σινάτρα στο ρόλο του Josheph Ryan), που αποτέλεσε μια μεγάλη επιτυχία και εξασφάλισε μεγάλα κέρδη στην 20th Century Fox, η οποία τότε αντιμετώπιζε δυσκολίες.
Το 1967 ο Σινάτρα έπαιξε για άλλη μια φορά τον δολοφόνο στη ταινία "The Naked Runner". Επίσης πρωταγωνίστησε, μαζί με τον Lee Remick, στο "  The Detective" (1968), μια ταινία τολμηρή για την εποχή της και μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Μετά την εμφάνισή του στο κωμικό western "Dirty Dingus Magee" (1970), ο Σινάτρα απέφευγε τη συμμετοχή του σε ταινίες μέχρι τη παραγωγή της τηλεταινίας "Contract on Cherry Street" (1977).
Στη μεγάλη οθόνη επιστρέφει το 1980 με τη ταινία "The First Deadly Sin", όπου υποδύεται έναν αστυνόμο της Νέας Υόρκης, σε μια συγκρατημένη ερμηνεία που αποτέλεσε το κατάλληλο "κλείσιμο" στη καριέρα ενός πρωταγωνιστή.
Εμφανίστηκε ξανά στη μεγάλη οθόνη μόνο το 1984 σε ένα σύντομο πέρασμα στο "Cannonball Run II", ενώ η τελευταία του εμφάνιση σαν ηθοποιός έγινε το 1987, όπου υποδύθηκε έναν συνταξιούχο αστυνομικό σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς "Magnum P.I.".
Το 1993 ο Σινάτρα επέστρεψε στα studio της Columbia για να ηχογραφήσει τα τελευταία του άλμπουμς, "Duets" & "Duets II", τα οποία αποδείχθηκαν ιδιαίτερα επιτυχημένα.
Ο Φρανκ Σινάτρα πέθανε στις 14 Μαίου 1998.

 (IMDb Mini Biography By: Hugh McKenna - μετάφραση/διασκευή: Billy)

 

Ο Sinatra παντρεύτηκε 4 φορές. Πρώτη του σύζυγος η Nancy Barbato από το 1939 ως το 1951, με την οποία απόκτησε 3 παιδιά.

Δεύτερος γάμος με την Ava Gardner από το 1951 ως το 1957.

Ακολουθεί ο γάμος με τη Mia Farrow τον Ιούλιο του 1966. Το διαζύγιο θα έρθει 2 χρόνια αργότερα, τον Αύγουστο του 1968.

Τέλος θα παντρευτεί με τη Barbara Marx τo 1976. O γάμος αυτός θα κρατήσει μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1998.

  



Η Αva Gardner, 2η σύζυγος του Frank Sinatra.

 

Ένα από τα "παρατσούκλια" του Sinatra ήταν το "The Voice", δηλαδή "Η Φωνή". Λογικό αν σκεφτούμε ότι αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ερμηνευτές διαχρονικά, στο τραγούδι.

Όμως ήταν και ένας από τους πιο επιτυχημένους εμπορικά.

Ο Sinatra κατακτάει τον κατάλογο επιτυχιών της Αμερικής πολύ νωρίς, ήδη από τη δεκαετία του '40.

Στη Μ. Βρετανία κατακτάει τη κορυφή του chart στις 16/7/1954 με το "Three coins in the fountain", για 3 εβδομάδες. Το τραγούδι ήταν μεγάλη επιτυχία και στις ΗΠΑ φτάνοντας μέχρι το Νο 4.

Άλλη μια πολύ μεγάλη επιτυχία ήταν το "Learning the blues" (1955), που γίνεται Νο 1 επιτυχία στις ΗΠΑ για 2 εβδομάδες, ενώ στη Μ. Βρετανία ανεβαίνει μέχρι το Νο 2.

Το "Love and marriage" θα αποτελέσει άλλη μια top5 επιτυχία και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Νο 5 στις ΗΠΑ (τον Νοέμβριο του 1955) και Νο 3 στη Μ. Βρετανία (τον Ιανουάριο του 1956).

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του τραγούδια είναι το "Strangers in the night", που αποτέλεσε βέβαια και μια πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία, το 1966 : Νο 1 σε ΗΠΑ (για 1 εβδομάδα) και Μ. Βρετανία (για 3 εβδομάδες) .

 

O Frank Sinatra ανεβαίνει στη κορυφή του Βρετανικού chart για τελευταία φορά με το "Something stupid", τον Μάρτιο του 1967. Σ'αυτή την ηχογράφηση δεν είναι μόνος του αλλά συνοδεύεται από τη κόρη του, Nancy Sinatra.

Αυτό δε σημαίνει ότι ο Sinatra δεν έκανε μερικές ακόμα top 10 επιτυχίες εκεί. Μια από τις μεγαλύτερες, ήταν και το "My way", ένα πολύ χαρακτηριστικό του τραγούδι. Κάνει την εμφάνισή του στo UK chart στις 2/4/1969, φτάνοντας μέχρι το Νο 2. Παραμένει όμως στο UK top 40 για 73 εβδομάδες και γενικότερα στο chart για 122 (!) εβδομάδες. Στις ΗΠΑ έφτασε μέχρι το Νο 27.

Frank & Nancy Sinatra : "Something Stupid". No 1 σε Μ.Βρετανία & ΗΠΑ το 1967.

 



 

 

Βilly.

 

 

 

 



Παλιές Ελληνικές έντυπες διαφημίσεις (Νο5)

Νescafe 1956

 

 

Λαμπτήρες Osram 1923

 

 

Philips radio 1962

 

 

Volkswagen 1953

 

 

Γάλα ΣΙΣΣΥ - 1962

 

Westinghouse-Πίτσος TV -1969

 

 

 Tide 1959

 

Παυλίδου καραμέλες -1963

 

 

 

(αρχείο Billy Files)

 

 

Ιστορίες Αμπελοκήπων.

Ανακοίνωση της "Ιονικής και Λαϊκής Τράπεζας" για τα εγκαίνια του νέου υποκαταστήματος της στους Αμπελοκήπους , το 1961.

Ήταν η 2η τράπεζα που λειτούργησε στη περιοχή, μετά το υποκατάστημα της Εθνικής, στο  συγκρότημα πολυκατοικιών που λειτούργησε (και λειτουργεί) και το σινεμά "Αθήναιον". Σήμερα ο ίδιος χώρος εξακολουθεί και στεγάζει υποκατάστημα τράπεζας.

Το νεοανεγερθέν (τότε) συγκρότημα που φιλοξένησε την "Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα" στο ισόγειο αριστερά. (photo - Αρχείο Billy Files)

.........................................................................................................................................
AMΠEΛΟΚΗΠΟΙ ΤΟΤΕ & ΤΩΡΑ.

 

Κηφισίας & Πανόρμου (ύψος Ερυθρού Σταυρού). Πάνω Μάιος 1968, κάτω Οκτώβριος 2012.

Σημείο αναφοράς και στις δύο φωτογραφίες, η γωνιακή πολυκατοικία αριστερά. Οι διαφορές πολλές. Παρόλα αυτά υπάρχουν και αρκετά κοινά στοιχεία (για όσους ξέρουν τη περιοχή).

 

(Photo 1968: Αρχείο Γιωργίου Μπακούρου - από το group "Η Αθήνα μέσα στο χρόνο" [facebook])

(Photo 2012: Billy)

 



Παλιά Αθήνα Special - Οδός Πανεπιστημίου

To τελευταίο διάστημα πολλά ακούγονται για τη πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου. Όταν αυτή γίνει, θα πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αναπλάσεις των τελευταίων δεκαετιών, στο κέντρο της πρωτεύουσας.
Ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη ο μεγάλος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός "Re-think Athens" (περισσότερα εδώ).

Μέχρι στιγμής, όμως, αποτελεί έναν από τους κύριους δρόμους κυκλοφορίας της Αθήνας. Έτσι γνωρίσαμε τη Πανεπιστημίου άλλωστε, έναν δρόμο πολυσύχναστο και με μερικά από τα σημαντικότερα και ωραιότερα κτίρια της πόλης.
Ας κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν του μεγαλύτερου πεζόδρομου της Αθήνας του (άμεσου?) μέλλοντος.

Πανεπιστημίου & Αιόλου τη δεκαετία του '30.

Πανεπιστημίου & Αιόλου. Φωτογραφία του 1955, σχεδόν από το ίδιο σημείο.

 

 

Άλλη μια φωτογραφία της Πανεπιστημίου τη περίοδο του μεσοπολέμου.

 

 

Αρχές δεκαετίας '50.

 

 

Πανεπιστημίου, τέλη δεκαετίας '50.

 

 

Σχεδόν από το ίδιο σημείο, ίδια δεκαετία ('50).

 

 

Πανεπιστημίου 1957, στο ύψος του Οφθαλμιατρείου. Ενώ στα σχέδια πεζοδρόμησης περιλαμβάνεται και μια νέα γραμμή τραμ, βλέπουμε ότι μέχρι και τη δεκαετία του '50 το τραμ ήταν μια γνώριμη εικόνα του συγκεκριμένου δρόμου. Βέβαια τότε μοιραζόταν το χώρο και με τα υπόλοιπα τροχοφόρα.

 

 

Τρόλεϊ, λεωφορεία και αμερικάνικες λιμουζίνες στη Πανεπιστημίου του μακρινού παρελθόντος (δεκ. '50)

 

 

Δεκαετία '60. Η Πανεπιστημίου όπως τη ξέρουμε και σήμερα. Χωρίς τραμ και μονοδρομημένη. Στα πλαίσια λήψης μέτρων για την ταχύτερη και ασφαλέστερη μετακίνηση, ίσχυσε το σύστημα των μονοδρομήσεων όλων των μεγάλων αρτηριών του κέντρου (Σταδίου, Ακαδημίας, Σόλωνος κλπ). Φυσικά εξαίρεση δεν αποτέλεσε η Πανεπιστημίου. Το μέτρο ξεκίνησε να εφαρμόζεται στις 31/7/1960.

 

 

Τρόλεϊ στη Πανεπιστημίου του 1980.

 

 

Μια όμορφη -έγχρωμη- φωτογραφία λίγο πριν την κατάργηση των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας επί της Πανεπιστημίου.

 

 

Άλλη μια έγχρωμη φωτογραφία, μάλλον της ίδιας περιόδου, μπροστά από τη Τριλογία. Τα τρόλεί  πήραν τη θέση των τραμ, στα δρομολόγια που αυτά εκτελούσαν. Με την ανάπλαση-πεζοδρόμηση που σχεδιάζεται, τα τραμ θα πάρουν πάλι τη θέση των τρόλεϊ (αλλά και των λεωφορείων).

Τότε, μόνο φωτογραφίες όπως αυτές θα μας θυμίζουν ότι κάποτε η Πανεπιστημίου ήταν (και) δρόμος.

 

 

Billy.

(Photos - Αρχείο Billy Files)

Εμμανουήλ Βουρέκας - Αρχιτέκτονας.

Ο Εμμανουήλ (Μανώλης) Βουρέκας (1907-1993) γεννιέται στο Νέο Φάληρο το 1907. Παιδί αστικής οικογένειας, τελειώνει τις γυμνασιακές του σπουδές στο Βαρβάκειο και φεύγει για τη Δρέσδη, όπου θα σπουδάσει αρχιτεκτονική. Μετά την αποφοίτησή του επιστρέφει στην Αθήνα, το 1929, και ξεκινά την επαγγελματική του σταδιοδρομία σε συνεργασία, αρχικά, με το συμφοιτητή του Ρέννο Κουτσούρη.

Ήδη από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Βουρέκας θα κάνει δυναμικά αισθητή την παρουσία του στο αρχιτεκτονικό γίγνεσθαι του τόπου.

Την περίοδο του μεσοπολέμου κτίζει τις πρώτες του πολυκατοικίες, που θα τον καθιερώσουν στην αστική κοινωνία της Αθήνας, τα μεταπολεμικά χρόνια.

Είναι η περίοδος που ο Κ.Κιτσίκης διατυπώνει την άποψη ότι η «πολυκατοικία» είναι «θέμα αρχιτεκτονικώς μεν άχαρι άλλα από απόψεως σκοπιμότητος επιβεβλημένον» και ο Κωστής Μπαστιάς υπολογίζει ότι «αι στο Κολωνάκι και περί αυτό κτιζόμεναι μεγάλαι πολυκατοικίαι νεώτατου τύπου υπερβαίνουν τας εβδομήντα».

Ένας μεγάλος αριθμός από αυτές είναι έργο του Μανώλη Βουρέκα, που με μεγάλη επιτυχία καταφέρνει να εξομαλύνει τη μετάβαση, από τα νεοκλασικά και εκλεκτιστικά μέγαρα στην αστική αθηναϊκή πολυκατοικία.

Στο πλούσιο έργο του, έτσι όπως διασώζεται μέσα στο προσωπικό του αρχείο -ευγενική προσφορά του Ανδρέα Βουρέκα-Πεταλά- στα Αρχεία Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη, αναφέρονται 40 περίπου πολυκατοικίες.

Δίπλα στις πολυκατοικίες, η εργογραφία του συμπεριλαμβάνει μονοκατοικίες, επαύλεις, κτήρια γραφείων, τράπεζες, εκπαιδευτικά κτήρια, δημόσια κτήρια, αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς, ξενοδοχεία, τουριστικές εγκαταστάσεις, χωροταξικές και πολεοδομικές μελέτες.

Μια ιδιαίτερα πλούσια εργογραφία που πλησιάζει τα 200 έργα.
Τη δεκαετία του 1960 ο Βουρέκας πρωταγωνιστεί στην αθηναϊκή αρχιτεκτονική σκηνή. Σε συνεργασία με τους Προκόπη Βασιλειάδη, Σπύρο Στάικο και Αντ. Γεωργιάδη μελετά και κτίζει το ξενοδοχείο Athens Hilton, ένα έργο σταθμό που συζητήθηκε και σχολιάσθηκε ιδιαίτερα στον αθηναϊκό τύπο.

Ακολουθούν οι τουριστικές εγκαταστάσεις στα Αστέρια της Γλυφάδας, στο Καβούρι, τη Βουλιαγμένη, τη Θεσσαλονίκη. Έργα πρωτοποριακά, που άλλαξαν τη μορφή της παραλίας του Σαρωνικού και του Θερμαϊκού.

Το τελευταίο μεγάλο έργο του Εμ. Βουρέκα είναι η μελέτη του Μεγάρου Μουσικής της Αθήνας, από την οποία πραγματοποιήθηκαν ουσιαστικά μόνο οι όψεις.

Στους στενούς του συνεργάτες του, εκτός από τον Π.Βασιλειάδη, τον Σπ.Στάικο και τον Αντ. Γεωργιάδη που ήδη αναφέρθηκαν, περιλαμβάνονται πολλοί σημαντικοί έλληνες αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα, όπως οι Ιωάννης Βικέλας, Λίνος Γρηγοριάδης, Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας, Ρέννος Κουτσούρης, Περικλής Σακελλάριος κ.α.

Αντίθετα από άλλους, ο Βουρέκας δεν επιζήτησε ποτέ ακαδημαϊκούς τίτλους και θέσεις, ούτε προσπάθησε ποτέ να προβληθεί προσωπικά. Όταν όμως και όπου του ζητήθηκε η άποψή του για τα γενικότερα προβλήματα που απασχολούσαν τον κλάδο τη διατύπωσε ευθαρσώς, με σαφήνεια και ωριμότητα, ακόμη και αν αυτή δεν ήταν αρεστή σε όλους.

Το έργο του προκάλεσε συχνά αντιδράσεις, θετικές ή αρνητικές, δίκαιες ή άδικες.
Ο χρόνος τον καταξίωσε. Πολλά από τα έργα του αποτελούν τοπόσημα της πρωτεύουσας και των προαστίων της.

Για τη συμβολή του στην ανοικοδόμηση της χώρας τιμήθηκε με τον ταξιάρχη του Σωτήρος.

Άνθρωπος με ξεχωριστή καλοσύνη και αρχιτέκτονας με πάθος για κάθε τι που σχεδίαζε, συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μορφής και του ύφους της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής.

 Διάρκεια έκθσης : 11/10/2012 - 02/12/2012 Αθήνα - Μουσείο Μπενάκη (Κτήριο Οδού Πειραιώς)
Επιστημονική επιμέλεια : Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, ομότιμη καθηγήτρια του ΕΜΠ και υπεύθυνη των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής.
Σχεδιασμός έκθεσης : Ναταλία Μπούρα, αρχιτέκτων

 

http://www.greekarchitects.gr