Γιατί όχι στη δική μας «Silicon Valley» στο Ελληνικό;

του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη

Για την αξιοποίηση του πρ. αεροδρομίου του Ελληνικού έχουν ακουστεί πολλά και έχουν γραφτεί ακόμη περισσότερα. Ότι θα γίνει το μεγαλύτερο πάρκο της Ευρώπης, το νέο Μόντε Κάρλο, το νέο Ντουμπάι και άλλα πολλά, ενώ έχουν συνταχθεί πάνω από 5 μελέτες οι οποίες έχουν πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Η σημερινή εικόνα του Ελληνικού πάντως δεν μας τιμά. Εγκαταλελειμμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις, διάσπαρτες δημόσιες υπηρεσίες, ένα Κέντρο Κράτησης Μεταναστών και κάποια άλλα ων ουκ έστι αριθμός, απόδειξη ότι όσο καθυστερούμε στις αποφάσεις, όσο αδρανούμε, δεν πρόκειται να απαντήσουμε πειστικά στο ζητούμενο των ημερών μας, την ανάπτυξη.
Αυτό που τίθεται από πολλές πλευρές, για την αξιοποίηση του Ελληνικού, είναι το ζήτημα του περιβάλλοντος και αν μπορεί η περιβαλλοντική ανάπτυξη να συνδυαστεί με την οικονομική. Εδώ πρόκειται μάλιστα και για μια φιλοσοφική διαμάχη μεταξύ της σχολής των οικονομολόγων και των περιβαλλοντολόγων. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι μπορούμε να το κάνουμε, αρκεί να ξεφύγουμε από τις μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις και των δύο πλευρών. Ούτε το μεγαλύτερο πάρκο του κόσμου μπορούμε να φτιάξουμε, διότι απλά ένα σχεδόν χρεωκοπημένο κράτος όπως το δικό μας δεν μπορεί να το συντηρήσει, ούτε να φτιάξουμε ακόμη ένα κατασκευαστικό έκτρωμα στο Λεκανοπέδιο της Αττικής. Σε κάθε περίπτωση η διαφύλαξη του περιβάλλοντος, στα πλαίσια της ισόρροπης και βιώσιμης ανάπτυξης αλλά και η δημιουργία υποδομών κοινωνικής ωφέλειας, θα πρέπει να είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε επένδυση.
Το Ελληνικό πρέπει να γίνει σαφέστατα ένας πόλος ανάπτυξης και πρασίνου. Ένας πόλος όμως που θα συμβολίζει το όραμα μας για το αναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας μας. Γι αυτό πρέπει να προσφέρουμε στην αξιοποίηση τη λογική της επανεκκίνησης, τη λογική μίας νέας αφετηρίας για τον χαρακτήρα των επενδύσεων που επιθυμούμε να γίνονται στη χώρα μας. Να συνδέσουμε ουσιαστικά την επένδυση με την αναδόμηση του παραγωγικού μοντέλου της οικονομίας μας. Η φούσκα της κατανάλωσης των δανεικών έσκασε. Δεν υπάρχει κάποιο πειστικό κριτήριο λογικής στο να δημιουργήσουμε μία αχανή έκταση από μεγάλα εμπορικά κέντρα και άλλα κατασκευαστικά τερατουργήματα, όπου οι μόνες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν θα είναι χαμηλής ειδίκευσης και θα αποτελεί συνέχεια του αποτυχημένου μοντέλου περασμένων δεκαετιών.
Με τα παραπάνω ως γνώμονα η πρόταση μου για το θέμα είναι συγκεκριμένη. Οφείλουμε να προχωρήσουμε στη θεμελίωση ενός χώρου, με τον οποίο θα δείξουμε ότι η Ελλάδα αλλάζει, ότι ακουμπάει τα σύγχρονα ρεύματα των επενδύσεων, δεν πουλάει μόνο την εικόνα του Έλληνα ως «Ζορμπά», αλλά αξιοποιεί ουσιαστικά τα μυαλά των νέων της ανθρώπων, που έχουν σπουδάσει και το μόνο που βλέπουν είναι το φάσμα της ανεργίας να επικρέμαται ασφυκτικά στο μέλλον τους. Γιατί να μην κάνουμε τη δική μας «Tech City UK» ή τη δική μας «Silicon Valley» στο Ελληνικό; Γιατί να μην απελευθερώσουμε τη δημιουργικότητα των νέων ανθρώπων της χώρας που ασφυκτιούν από την έλλειψη οράματος για το μέλλον τους; Στον χώρο του ελληνικού μπορούν να συγκεντρωθούν εκατοντάδες μικρές επιχειρήσεις τεχνολογίας, start-up επιχειρήσεις που θα στοχεύουν στις ψηφιακές τεχνολογίες, στο design ή την μουσική, ερευνητικά κέντρα, ναυτιλιακές εταιρείες. Να δημιουργήσουμε δηλαδή το δικό μας κέντρο καινοτομίας, να αποκτήσουμε λόγο στην έρευνα και στην ανάπτυξη, να συνδέσουμε στην τελική την ανάπτυξη με την ανταγωνιστικότητα και το ανθρώπινο κεφάλαιο. Αν δεν τα κάνουμε τώρα, πότε;
Το Ελληνικό αποτελεί μία χρυσή ευκαιρία να αποδείξουμε ότι μάθαμε από τα λάθη μας. Αποτελεί ευκαιρία για μας τους πολιτικούς, για τις τοπικές κοινωνίες, για τη γραφειοκρατία του κράτους, για τον ιδιωτικό τομέα, για τους ίδιους τους νέους μας, ότι μπορούμε να συνεργαστούμε και να προβάλουμε στον κόσμο μια διαφορετική και πιο δημιουργική Ελλάδα. Δεν φτάνει να λέμε λέξεις όπως ανάπτυξη, καινοτομία, ανταγωνιστικότητα και σε όλους τους αντίστοιχους δείκτες σε ευρωπαϊκό επίπεδο να πατώνουμε. Χρειάζονται πράξεις και σε αυτή την πρόκληση πρέπει να απαντήσουμε όλοι μαζί. Μπορούμε;

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης είναι βουλευτής Β΄Αθηνών ΝΔ
Πηγή

Παλιά Αθήνα (μέρος 6ο)

Πλατεία Αιγύπτου, αρχή Λ. Αλεξάνδρας & Πατησίων.

Οδός Σταδίου στο ύψος της παλιάς Βουλής.

Πειραιάς 1962. Το Ρολόϊ (παλιό δημαρχείο). Σήμερα κατεδαφισμένο.

Η πλατεία Ομονοίας τη δεκαετία του '50.

Πλατεία Αμερικής, 1949.

Κολωνάκι και Λυκαβυττός, 1929.

Πλάκα, ο πύργος των ανέμων. Περίπου 1860.

(Αρχείο - Billy Files)

Η Θρησκευτική Δεξιά

 της Εύας Στάμου

Το τελευταίο διάστημα πολλοί Έλληνες νιώθουν ότι η οικονομική και πολιτική αυτονομία τους όπως και η πολιτιστική τους ταυτότητα απειλούνται από παράγοντες και δυνάμεις που δεν μπορούν να ελέγξουν. Το ίδιο ισχύει και για τους πολίτες των περισσότερων Ευρωπαϊκών χωρών. Ο φόβος που πηγάζει από αυτή την απειλή εξηγεί εν μέρει την πανευρωπαϊκή στροφή στη θρησκευτικότητα αλλά και την άνοδο της Θρησκευτικής Δεξιάς -άνοδος που διευκολύνεται από την απουσία σαφούς διαχωρισμού των εξουσιών κράτους-εκκλησίας σε Ευρωπαϊκές χώρες, πέραν της Ελλάδας (σε τρεις μάλιστα από τις, κατά τ’ άλλα φιλελεύθερες, χώρες, Αγγλία, Δανία, και Φιλανδία, η εκκλησία έχει κεντρικό θεσμικό χαρακτήρα). Το δικαίωμα των γυναικών στην αντισύλληψη, οι γάμοι μεταξύ των ομοφυλόφιλων, το μεταναστευτικό ζήτημα, είναι μερικά μόνο από τα θέματα που επηρεάζει άμεσα η άνοδος των κομμάτων της Θρησκευτικής Δεξιάς στις χώρες του ‘Ευρωπαϊκού πυρήνα’.
Η άνοδος αυτή δεν περιορίζεται βέβαια στην Ευρώπη. Η Αμερικανική Θρησκευτική Δεξιά, την οποία η Ευρωπαϊκή προσπαθεί να αντιγράψει, είναι ένα κίνημα συντηρητικών Προτεσταντών που τάσσεται κατά του σεξ εκτός γάμου, και διατείνεται ότι η χρήση αντισυλληπτικών, οι ερωτικές φαντασιώσεις και ο αυνανισμός καταστρέφουν τον άνθρωπο ηθικά και νευροφυσιολογικά. Οι φανατικοί αυτοί ευαγγελιστές Προτεστάντες επιχειρούν να συνδέσουν τις αμβλώσεις με την ψυχική ασθένεια, παραπληροφορώντας το κοινό, εκφοβίζοντας και στοχοποιώντας νεαρές γυναίκες, και υπονομεύοντας την σεξουαλική ανεξαρτησία ανδρών και γυναικών.
Στην Ελλάδα η θέση της Θρησκευτικής Δεξιάς διαφοροποιείται από αυτή της Αμερικανικής και των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, γιατί απουσιάζει η έμφαση στο σεξ που είναι το κύριο χαρακτηριστικό της για παράδειγμα, στην Καθολική Ιταλία. Οι Έλληνες οπαδοί της Θρησκευτικής Δεξιάς δεν ενδιαφέρονται τόσο για ζητήματα προσωπικής ηθικής (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η θέση της γυναίκας και τα δικαιώματα των γκέι μένουν ανεπηρέαστα), όσο για το θέμα των μεταναστών, ειδικά των αλλόθρησκων, την καύση των νεκρών, την απαγόρευση τόπων λατρείας άλλων θρησκειών, και φυσικά την μη-φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Μπορεί η Ελληνική Θρησκευτική Δεξιά να μην βάλει κατά του σεξ για να προσεγγίσει τους υποψήφιους ψηφοφόρους της και να ‘πουλήσει’ την ιδεολογία της, αλλά επιχειρεί να δώσει την εντύπωση ότι είναι η εκλεκτή παράταξη των θείων δυνάμεων. Το πώς εξασφαλίζεται η εύνοια του Θεού μπορεί να διαφέρει από κόμμα σε κόμμα. Ο Παναγιώτης Καμμένος, με το κόμμα των ‘Ανεξάρτητων Ελλήνων’ και το μότο ‘ξεκινάμε με τη βοήθεια της Παναγιάς’ στην ιδρυτική του διακήρυξη, στοχεύει στο υποσυνείδητο των πολιτών συνδέοντας το πάθος της Ορθόδοξης πίστης με την επιθυμία του ‘αδικημένου’ Έλληνα --που δεν φέρει καμία ευθύνη για τα δεινά που περνάει η χώρα-- ν’ αγωνιστεί κατά των ξένων δυνάμεων και ν΄ανακτήσει την ανεξαρτησία του. Κύριος στόχος είναι οι Γερμανοί ‘κατακτητές’ και η τιμωρητική πολιτική των Βρυξελλών. Η αδικία κατά των άμεμπτων Ελλήνων είναι τόσο κατάφωρη που η αρωγή του Θεού είναι εξασφαλισμένη.
Το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη αποτελεί μια πιο κλασική μορφή Θρησκευτικής Δεξιάς όπου  ο ιδρυτής του, επικαλούμενος το τρίπτυχο ‘Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια’ προσπαθεί να δημιουργήσει την αίσθηση της ύπαρξης μιας ευρύτερης ‘οικογένειας’ που διέπεται από τις αρχές της ορθοδοξίας και της πατριδολατρίας, μιας οικογένειας στην οποία δεν υπάρχει θέση για όσους δεν ενώνει η κοινή ‘φυλετική’ καταγωγή και τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη.
Ο Ελληνοχριστιανισμός επανακάμπτει και σε πολλές ομιλίες του Αντώνη Σαμαρά. Η Ορθοδοξία μπερδεύεται γλυκά με την ποίηση του Ελύτη, που μετατρέπεται σε πολιτικό μανιφέστο υπέρ του ιδεώδους της Ελληνικότητας. Οι έννοιες της Αλήθειας και της Ηθικής ταυτίζονται με την πνευματική μας παράδοση, το συλλογικό ‘ελληνικό DNA’, την ‘κυτταρική μας μνήμη’.
Στην τρέχουσα προεκλογική συγκυρία, κοινός τόπος της Θρησκευτικής Δεξιάς, είτε ψήφισε υπέρ  είτε κατά του μνημονίου, είναι η μετάθεση των ευθυνών, από τα Ελληνικά κόμματα και το σύστημα που συντηρούν εδώ και δεκαετίες, στους ξένους αιρετικούς τεχνοκράτες. Άλλωστε η μετάθεση των ευθυνών αποτελεί το μεγάλο ταλέντο όλων των κομματικών παρατάξεων στην Ελλάδα.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΠΗΓΗ 

Φιλοποίμην Φίνος - Ένας άνθρωπος με όραμα.

Φίνος Φιλμς. Ένα όνομα που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τον Ελληνικό κινηματογράφο.

Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος πίσω από την εταιρία ονείρων?
Ιδρυτής ήταν ο –παρ’ολίγον  δικηγόρος-  Φιλοποίμην Φίνος.  Γεννήθηκε το 1908 στο χωριό Τιροθέα Λοκρίδος.

Ο πατέρας του αν και γιατρός, ασχολήθηκε ως επιχειρηματίας με κινηματογραφικές αίθουσες. Αυτό ήταν ίσως και το έναυσμα για τον νεαρό Φιλοποίμενα όσον αφορά τον κινηματογράφο. Παρόλα αυτά ο πατέρας του επέμενε στις νομικές σπουδές, τις οποίες και ο Φιλοποίμενας ολοκλήρωσε.  Όμως το μικρόβιο του κινηματογράφου δεν έλεγε να φύγει μέσα από τον νεαρό Φίνο. Έτσι αρχίζει να ενημερώνεται και να έρχεται σε επαφή με τα studio και τα εργαστήρια της Dag Films, μετά τη γνωριμία του με έναν εκ των ιδρυτών της εταιρίας.

Ο Φιλοποίμην αρχίζει να «σπουδάζει» ταυτόχρονα και τη τέχνη του κινηματογράφου. Έχει άλλωστε αποφασίσει ποιόν δρόμο θα ακολουθήσει. Παθιάζεται με τον τεχνικό εξοπλισμό και προσπαθεί να μάθει όσα περισσότερα μπορεί.
Λίγα χρόνια αργότερα η Dag Films χρεοκοπεί και κλείνει.

Το 1939, μαζί με τους αδερφούς Σκούρα, ο Φιλοποίμενας Φίνος ιδρύουν τα  Ελληνικά Κινηματογραφικά Στούντιο.  Εκεί αποφασίζει να κάνει το τολμηρό βήμα σκηνοθετώντας τη ταινία «Το τραγούδι του χωρισμού». Ήταν και η μοναδική σκηνοθετική απόπειρα του Φιλοποίμενα. Αν και η ταινία ήταν τεχνικά άρτια, για τα δεδομένα της εποχής, καλλιτεχνικά και εμπορικά αποδείχτηκε αποτυχημένη. Ο Φίνος δε πτοείται.

Σύντομα όμως θα ξεσπάσει ο Ελληνοιταλικός πόλεμος.  Ο Φιλοποίμενας επιστρατεύεται αλλά το κύριο όπλο του στο πεδίο της μάχης είναι μια…. κάμερα.   Η Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού του αναθέτει την αποστολή να καταγράψει τα γεγονότα του μετώπου.
Μετά έρχεται η κατοχή. 1942. Ο Φίνος κάθεται σε ένα μικρό σπίτι ανάμεσα σε τεχνικό εξοπλισμό και ονειρεύεται, μαζί με τη σύζυγο του Τζέλλα με την οποία έχουν παντρευτεί πριν από το πόλεμο. Όμως ο Φίνος δε μένει στα όνειρα. Τα υλοποιεί. Μαζί με τον τεχνικό Γιώργο Καβουκίδη και τον Μάρκο Ζέρβα (γνώστη της τεχνικής ήχου) κάνουν το πρώτο βήμα για τη γέννηση της εταιρίας-θρύλου.
Η πρώτη ταινία είναι “H φωνή της καρδιάς”.

Πρωταγωνιστής ο μεγάλος ηθοποιός της θεατρικής σκηνής, Αιμίλιος Βεάκης. Μαζί του η Νίτσα Τσαγανέα, ο Λάμπρος Κωσταντάρας, ο Δημήτρης Χορν (σε πρώτη εμφάνιση), η Καίτη Πάνου και η μικρή Σμαρούλα Γιούλη (9 ετών τότε). Σενάριο-Σκηνοθεσία ο Δημήτρης Ιωαννόπουλος. Στη μουσική ο Χρήστος Χαιρόπουλος. Ο Φίνος έχει τη γενική επίβλεψη, προσπαθώντας να ξεπεράσει και τις όποιες δυσκολίες, ώστε η ταινία να ολοκληρωθεί.  Και ολοκληρώνεται. Το 1943. Αν αναλογιστούμε τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε,  η ταινία μπορεί να χαρακτηριστεί επίτευγμα. Όχι μόνο επειδή έγινε αλλά γιατί παρά τις δυσκολίες είναι μια ταινία σκηνοθετικά και τεχνικά άρτια για τα τότε δεδομένα. Μετά το πέρας της επεξεργασίας, η ταινία βγαίνει στους κινηματογράφους. Η επιτυχία είναι πρωτοφανής!!! Ο κόσμος σπεύδει να δει τη ταινία κατά χιλιάδες. Οι Γερμανοί κατακτητές αντίθετα δεν είδαν με καλό μάτι αυτή την επιτυχία, που έβγαλε όλον αυτό τον κόσμο στους δρόμους. Αν και το θέμα της ταινίας δεν είχε καμία σχέση με τον πόλεμο, ούτε είχε κανένα μήνυμα αντίστασης προς το κατακτητή, σίγουρα αναπτέρωσε το ηθικό του κόσμου, το γεγονός ότι κάποιοι έφτιαξαν μια ταινία, μέσα στη μαυρίλα της κατοχής. Έτσι ο Φίνος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Το ίδιο και ο πατέρας του. Περνάνε στρατοδικείο και καταδικάζονται σε θάνατο. Ο Φίνος κινδυνεύει να πληρώσει το όνειρό του με την ίδια του τη ζωή. Τελικά θα τη γλυτώσει, εφόσον η εκτέλεσή του αναβάλλεται και τελικά μετά από μερικούς μήνες αποφυλακίζεται. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον πατέρα του, ο οποίος τελικά εκτελέστηκε. Εκτός από τη ταλαιπωρία που υπέστη στη φυλακή, οι Γερμανοί είχαν κατασχέσει και το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού του. Όμως έπρεπε να προχωρήσει.

Μετά την απελευθέρωση, μαζί με τους Καβουκίδη,  Σακελλάριο και Τζαβέλλα, ο Φίνος βάζει μπροστά για τη δημιουργία ταινιών, όπως τις είχε στο μυαλό του.

Ο Φίνος ενδιαφερόταν να δημιουργήσει ταινίες τεχνικά, σκηνοθετικά και σεναριακά ανώτερες. Προσοχή στα σκηνικά, προσοχή στους διαλόγους, σεβασμός στη γλώσσα. Και βέβαια μεγάλο όπλο οι ηθοποιοί. Βέβαια αμέσως μετά το πόλεμο δεν υπήρχε Ελληνικός κινηματογράφος. Όμως ο Φίνος ήξερε ότι αργά ή γρήγορα ο ανταγωνισμός θα κάνει την εμφάνισή του. Εκείνος θέλει να φύγει μπροστά προσφέροντας ποιοτικές ταινίες σε μια εποχή που ο κινηματογράφος αποτελεί για τον κόσμο μία από τις λίγες μορφές ψυχαγωγίας.   Έτσι γεννιέται ο σύγχρονος Ελληνικός κινηματογράφος, μεταπολεμικά.

Ο Φίνος δίνει μεγάλη έμφαση στη τεχνική. Είναι άλλωστε ο πρώτος που θα χρησιμοποιήσει μηχάνημα εγγραφής του ήχου πάνω στο φιλμ, με λυχνίες παλλόμενου φωτός, δικής του κατασκευής.  
Το σενάριο πάλι έπρεπε να αφορά πρωτότυπες ιστορίες. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούμε να πούμε πως ο Φίνος τόλμησε σε αυτό το θέμα. Παράδειγμα το «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται» του 1948. Η ταινία μέσα από ένα flash back του πρωταγωνιστή (Β. Λογοθετίδης) στα χρόνια της κατοχής, καυτηριάζει την εμφύλια διαμάχη που μαινόταν την εποχή της προβολής της ταινίας! Το σενάριο ήταν των Χ. Γιαννακόπουλο και Α. Σακελλάριου.

Άλλο παράδειγμα η ταινία «Τελευταία Αποστολή» του 1949. Εκεί ο Φίνος δέχεται τα πυρά της λογοκρισίας της εποχής, εφόσον στο σενάριο (του Ν. Τσιφόρου) μια Ελληνίδα σύζυγος αξιωματικού, τη περίοδο της κατοχής, κάνει σχέση με Γερμανό! Αυτό θεωρήθηκε προσβολή από το καθεστώς, για την δοκιμαζόμενη Ελληνίδα της κατοχής. Ο Φίνος τελικά αλλάζει την εθνικότητα της, κάνοντάς την Ουγγαρέζα! Η ταινία πάντως κάνει την αρχή για τη συμμετοχή Ελληνικών ταινιών στο Φεστιβάλ των Καννών.

Τη σεζόν 1949-1950 προβάλλεται η ταινία «Ο Μεθύστακας». Επρόκειτο για μια ιδέα του Γιώργου Τζαβέλλα (σενάριο-σκηνοθεσία), ο οποίος έβαλε και χρήματα ως συνεταίρος του Φίνου, μιας και ο τελευταίος είχε στη πορεία αμφιβολίες για το κατά η ταινία θα πιάσει εμπορικά. Η ταινία όχι μόνο ήρθε πρώτη εκείνη τη σεζόν, αλλά ήταν τεράστια εισπρακτική επιτυχία, κόβοντας 304.438 εισιτήρια,  αριθμός-ρεκόρ για την εποχή. Έτσι η εν λόγω ταινία θέτει γερά θεμέλια για την επικράτηση του Φίνου, εδραιώνει τον Τζαβέλλα ενώ χρήζει τον Ορέστη Μακρή (που ενσάρκωσε τον μεθύστακα) ως έναν από τους σημαντικούς πρωταγωνιστές του Ελληνικού σινεμά. . 

Και εδώ είναι μια άλλη παράμετρος όσον αφορά τον Φίνο. Ο Φίνος καθιέρωσε το λεγόμενο «σταρ-σύστεμ» όπως το γνωρίσαμε στη χρυσή εποχή του Ελληνικού κινηματογράφου.
Η εταιρία μεταφέρεται το 1954 σε νέες εγκαταστάσεις, στην οδό Χίου 53.
Σταδιακά η παραγωγή ταινιών μεγαλώνει, δίνοντας όμως σημαντικές δραματικές και κωμικές ταινίες τη δεκαετία του ’50 (Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο -1955, Η καφετζού-1956, Το αμαξάκι-1957, Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο-1957, Μια ζωή την έχουμε!-1958, Το τελευταίο ψέμα-1958 κ.α.).

Η δεκαετία του ’60 πραγματικά εκτοξεύει τον εγχώριο κινηματογράφο στα ύψη.  Ο συνολικός αριθμός ταινιών κάποιες φορές ξεπερνάει ακόμα και τις 100 μέσα σε ένα χρόνο, από όλες τις εταιρίες παραγωγής, με τον Φίνο βέβαια να πρωταγωνιστεί στο χώρο. Κοινωνικές, κωμικές, δραματικές ταινίες και μιούζικαλ σπάνε τα ταμεία με τους δημοφιλείς πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες να κάνουν πραγματική παρέλαση. Ήδη λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας όλο και περισσότερος κόσμος θα γεμίζει τις σκοτεινές αίθουσες. Αν στη δεκαετία του ’50 η πιο εμπορική ταινία σπανίως πλησίαζε τα 200.000 εισιτήρια (με εξαίρεση τη «Κάλπικη Λίρα» που έκανε 208.410 εισιτήρια, τη σεζόν 1954-55), μετά το 1963 οι πιο εμπορικές ταινίες θα ξεπερνάνε άνετα τα 400.000 ή 500.000 ή και τα 600.000 εισιτήρια!  (π.χ. τη σεζόν 1964-65 το «Κορίτσια για Φίλημα» έκοψε 619.236 εισιτήρια (1^η θέση) με τη ταινία «Το Δόλωμα» να έρχεται 2^ο με 557.302 εισιτήρια). Ο Φίνος κρατάει τα ηνία του σύγχρονου Ελληνικού κινηματογράφου, έχοντας όλα τα κατάλληλα τεχνικά και καλλιτεχνικά υλικά για να τον κρατήσουν στη κορυφή.

Ήδη από το 1958 διαθέτει τα studio στους Αγίους Αναργύρους, όπου στο μεγάλο πλατό υπάρχει η δυνατότητα να κατασκευαστούν σκηνικά πόλης. Κλασικό παράδειγμα τα σκηνικά της Τρούμπας στη ταινία «Λόλα» με τη Τζένη Καρέζη.
Όμως ο Φίνος το 1970 εγκαινιάζει νέα μεγαλύτερα, υπερσύχρονα  studio στα Σπάτα, έχοντας σαν όνειρο να δημιουργήσει μια κινηματογραφική πολιτεία.

Τη σεζόν 1970-71 η ταινία της Finos-Films «Υπολοχαγός Νατάσσα» με τους Α. Βουγιουκλάκη και Δ. Παπαμιχαήλ  θα έρθει 1^η σπάζοντας κάθε ρεκόρ εισιτηρίων. Έκοψε 751.117 εισιτήρια καθιστώντας τη ως τη πιο εμπορική ταινία στην Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια. Το σενάριο και η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Φώσκολου. Όμως ήδη ο Ελληνικός κινηματογράφος έχει μπει σε τροχιά κάμψης.

Ο Φίνος ποτέ δε θα θελήσει να εργαστεί για τη τηλεόραση η οποία αποτελεί ήδη έναν σημαντικό αντίπαλο  σε σχέση με τον κινηματογράφο.

Η τελευταία ταινία της Finos-Films που προβάλλεται είναι το «ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται»  με τον Δ. Παπαγιαννόπουλο, το 1977. Είναι η χρονιά που ο Φιλοποίμην Φίνος θα φύγει από τη ζωή- στις 26 Ιανουαρίου. Έχει αφήσει πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Μια κληρονομιά πολιτιστική για όλους τους Έλληνες, Ένα τεράστιο έργο που δημιούργησε έχοντας ένα όραμα και σημαντικούς συνεργάτες. Τεχνικούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, ηθοποιούς. Μια κανονική βιομηχανία ή οποία κατά καιρούς μας εκπροσώπησε επάξια και στο εξωτερικό.

Billy.

Βιογραφίες - Τζένη Καρέζη.

Η αγαπημένη ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Τζένη Καρέζη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1934. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ευγενία Καρπούζη. Έζησε τα παιδικά της χρόνια σε διάφορες πόλεις, ακολουθώντας στις μεταθέσεις τους γονείς της που ήταν εκπαιδευτικοί. Στη Θεσσαλονίκη μπήκε εσωτερική στο Γαλλικό Σχολείο Καλογριών και αργότερα συνέχισε στο αντίστοιχο Saint Joseph στην Αθήνα.
H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της, ακόμη, χρόνια και εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Το 1951 –χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή– πήρε μέρος στην παράσταση της Aντιγόνης του Σοφοκλή που ανέβηκε στο REX από τους τελειόφοιτους, ερμηνεύοντας τον ομώνυμο ρόλο.
Την ίδια χρονιά έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου μαθήτευσε δίπλα στον Δημήτρη Pοντήρη, τον Άγγελο Tερζάκη, την Kατερίνα και τον Γιώργο Παππά, που υπήρξε και ο πρώτος μεγάλος της έρωτας. Αποφοίτησε το 1954 κα αμέσως χρίστηκε πρωταγωνίστρια. Ο πρώτος της ρόλος στο θεατρικό σανίδι ήταν δίπλα στη Μελίνα Μερκούρη και τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, στο έργο Ωραία Ελένη που ανέβηκε τον Οκτώβριο του 1954 στο Θέατρο Κοτοπούλη. Ακολούθησαν σπουδαίοι ρόλοι, δίπλα στον Αλέξη Μινωτή και την Κατίνα Παξινού (Οφηλία στον Άμλετ, Κορντέλια στον Βασιλιά Ληρ, Αντέλα στο Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα κ.ά.)
Παράλληλα, το 1955 έκανε και το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, με τη Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο του Αλέκου Σακελάριου, για να ακολουθήσουν περισσότερες από 30 ταινίες, όπως Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960), Η νύφη το ’σκασε (1962), Τα κόκκινα φανάρια (1963), Δεσποινίς διευθυντίς (1964), Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965), Τζένη - Τζένη (1966), Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968), Μια γυναίκα στην αντίσταση (1970).
Στο Εθνικό Θέατρο έμεινε ως το 1959, παίζοντας σε έργα του Τολστόι, του Αντρέγεφ, του Ούγκο Μπετ και του Αριστοφάνη, δίπλα στη Μαίρη Αρώνη. Μετά το 1960, δημιούργησε δικούς της προσωπικούς θιάσους και συνεργάστηκε με έξοχους κωμικούς, όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Μίμης Φωτόπουλος και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος.
Από το 1968 μέχρι το θάνατό της έπαιξε μαζί με τον Κώστα Καζάκο, Καμπανέλλη, Άλμπυ, Ίψεν, Τσέχωφ, Αναγνωστάκη, ενώ το 1985 ερμήνευσε για πρώτη φορά αρχαίο δράμα, με τη Μήδεια, σε σκηνοθεσία Bολανάκη, παράσταση που και στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Τελευταία της θεατρική παράσταση ήταν τα Διαμάντια και μπλουζ της Λούλας Αναγνωστάκης.
Στην προσωπική της ζωή έκανε δύο γάμους. Ο πρώτος με τον δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου το 1962 και ο δεύτερος με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο το 1967, με τον οποίο και έμεινε παντρεμένη έως το τέλος της ζωής της. Με τον Καζάκο απέκτησαν έναν γιο, τον Κωνσταντίνο, ο οποίος ακολουθεί με επιτυχία τα βήματα των γονιών του, όντας και ο ίδιος ηθοποιός.
Η Τζένη Καρέζη πέθανε στις 27 Ιουλίου του 1992, νικημένη από την επάρατο νόσο. Στη μνήμη της ιδρύθηκε, την ίδια χρονιά, το ίδρυμα Τζένη Καρέζη, με σκοπό την παρηγορητική αγωγή των ασθενών που πάσχουν από καρκίνο και χρόνιες καταληκτικές νόσους και τη με κάθε μέσο ανακούφισή τους από τον πόνο.

Αστικές στιγμές στην Αθήνα (Urban Athens) #2

(Photos: Billy -2011,2012)

Αυτοκίνητο της χρονιάς 2012

Το Opel Ampera/ Chevrolet Volt, ψηφίστηκε ως “Αυτοκίνητο της χρονιάς “  για το 2012.

Το ηλεκτρικό όχημα της General Motors κατέκτησε τον τίτλο με 330 πόντους. Στη δεύτερη θέση ήρθε το VW Up! με 281 πόντους και στη τρίτη θέση το νέο Ford Focus με 256 πόντους.
Το “πράσινο” μοντέλο της Opel εκτός από τον ηλεκτροκινητήρα, διαθέτει και έναν κινητήρα βενζίνης 1.4 λίτρων, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά για να αυξήσει την αυτονομία του αυτοκινήτου.
Πάντως, εξαιτίας  του οικολογικού του χαρακτήρα, το Ampera δεν είναι ο ορισμός του προσιτού αυτοκινήτου.
Στη χώρα μας η τιμή του ξεκινάει από τα 44.500 ευρώ.

Ο Ευρωπαϊκός θεσμός του “Car of the year” ξεκίνησε το 1964.Μέχρι σήμερα τους περισσότερους τίτλους έχει κερδίσει η Fiat, συνολικά 9 φορές.

Η Opel είναι η τέταρτη φορά που κατακτάει τον τίτλο.

To 1985 κερδίζει για πρώτη φορά τον τίτλο για το "Car of the year", χάρη στη 5η γενιά του Opel Kadett. Toν δεύτερο τίτλο κερδίζει δύο χρόνια αργότερα, το 1987, με το Opel Omega, το μεγάλο οικογενειακό μοντέλο της εταιρίας.
Ο τρίτος τίτλος έρχεται πολλά χρόνια αργότερα, μόλις το 2009, με το Insignia (αντικαταστάτης του Vectra). Φέτος ήταν πάλι η σειρά της Opel με το Ampera.

Οpel Kadett E- Car of the Year 1985

Opel Omega A- Car of the Year 1987



Opel Insignia- Car of the Year 2009