Ναπολέων Ζέρβας

Ο Ναπολέων Ζέρβας γεννήθηκε το 1891 στην Άρτα. Το 1910 κατετάγη στο στρατό ως εθελοντής λοχίας των Ευζώνων. Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους προήχθη επ'ανδραγαθία σε ανθυπασπιστή και στη συνέχεια πήγε στη Σχολή Υπαξιωματικών, απ'όπου αποφοίτησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού.
Μετά από διαδοχικές προαγωγές, έφτασε στο βαθμό του ταγματάρχη το 1918, σε ηλικία μόλις 27 ετών.
Το 1925, έχοντας πλέον το βαθμό του αντισυνταγματάρχη, διετέλεσε φρούραρχος Αθηνών, διοικητής των Δημοκρατικών Ταγμάτων και υπασπιστής του Προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτη.
Κατά το 1926 συμμετείχε στην ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Θ. Πάγκαλου (το οποίο αρχικά είχε υποστηρίξει), παίρνοντας μέρος στο Κίνημα του Γεωργίου Κονδύλη στις 22 Αυγούστου 1926. Αργότερα ο ίδιος ο Κονδύλης, που είχε πάρει την εξουσία, θέλησε να διαλύσει τα Δημοκρατικά Τάγματα τα οποία ενήργησαν υπέρ του στην ανατροπή του Πάγκαλου. Ο Ζέρβας (μαζί με τον Β. Ντερτιλή) αρνήθηκε τη διάλυσή τους αλλά μετά από αιφνιδιαστική επιχείρηση με μάχες επί της Βασ. Σοφίας, ο Κονδύλης διέλυσε τα τάγματα. Στη συνέχεια ο Ζέρβας συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, αλλά αργότερα του δόθηκε αμνηστία.
Το 1941 ο Ζέρβας, μαζί με άλλους αξιωματικούς ίδρυσε τον Εθνικόν Δημοκρατικόν Ελληνικόν Σύνδεσμον (ΕΔΕΣ) με σκοπό την οργανωμένη αντίσταση στους Γερμανούς κατακτητές. Οι Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών (ΕΟΕΑ) του ΕΔΕΣ, υπό τη διοίκηση του Ζέρβα, αναγνωρίστηκαν από το αρχηγείο της Μ. Ανατολής ως τακτικός συμμαχικός στρατός.
Το Νοέμβριο του 1942 ομάδα ανταρτών υπό το Ζέρβα, σε συνεργασία με ομάδα του ΕΑΜ με επικεφαλής τον Άρη Βελουχιώτη και τη συμμετοχή Άγγλων, διενήργησαν την επιχείρηση της ανατινάξεως της γέφυρας του Γοργοπόταμου. Η γέφυρα αποτελούσε κύρια οδό ανεφοδιασμού των κατακτητών.
Αργότερα η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας προήγαγε τον Ζέρβα σε υποστράτηγο.
Μετά την απελευθέρωση ο Ζέρβας διέλυσε τον ΕΔΕΣ και ίδρυσε το Εθνικό Κόμμα Ελλάδος (το 1945). Στις εκλογές του Μαρτίου 1946 εξελέγη βολετής Ιωαννίνων, επικεφαλής 25 βουλευτών του κόμματος. Το 1947, στη κυβέρνηση Μαξίμου μετείχε αρχικά ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου και αργότερα ως υπουργός Δημόσιας Τάξης.
Στις εκλογές του Μαρτίου 1950 ο Ζέρβας εξελέγη εκ νέου βουλευτής Ιωαννίνων και τον Αύγουστο του ίδιου έτους το κόμμα του προσχώρησε στο κόμμα των Φιλελευθέρων. Mετά το σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο (αρχηγό των Φιλελευθέρων) τον Σεπτέμβριο του 1950, o Ζέρβας διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων.
Στις επόμενες εκλογές (1951) δε κατάφερε να επανεκλεγεί και έκτοτε αποσύρθηκε από τη πολιτική ζωή.
Ο Ναπολέων Ζέρβας πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 1957. H κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη και του αποδόθηκαν τιμές υπουργού εν ενεργεία.

Billy

Nικόλαος Τσελεμεντές

(κλικ για zoom)

Aυτά έγραφε η εφημερίδα "Ελευθερία" στις 5 Μαρτίου 1958 για τον Νικόλαο Τσελεμεντέ, λίγες μέρες μετά το θάνατό του (στις 2 Μαρτίου). Ο Τσελεμεντές είχε γεννηθεί το 1878. Καταγόταν από τη Σίφνο αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε μαγειρική στη Βιέννη, για ένα χρόνο, αλλά ταξίδεψε και σε διάφορες άλλες χώρες, όπως Γαλλία, Τουρκία, Ιταλία κ.α. Το 1920 πήγε στις ΗΠΑ όπου έμεινε για αρκετά χρόνια και εργάστηκε σε μερικά ακριβά εστιατόρια ενώ ταυτόχρονα έκανε ανώτερες σπουδές στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική . Ο οδηγός μαγειρικής του έγινε ανάρπαστος από τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του, ενώ το όνομα Τσελεμεντές θα γίνει συνώνυμο για κάθε οδηγό μαγειρικής που κυκλοφορεί έκτοτε. Πολλοί τον χαρακτήρισαν ως πρωτοπόρο της μαγειρικής τέχνης, ως τον βασιλιά της μαγειρικής αλλά και ως τον σωτήρα πολλών νιόπαντρων ζευγαριών της εποχής. Οι νέες νοικοκυρές μπορούσαν απλά να ανατρέξουν στο βιβλίο του Τσελεμεντέ, που με απλό και κατανοητό τρόπο εξασφάλιζε την επιτυχία για ένα λαμπρό αποτέλεσμα στο τραπέζι. Έτσι δίκαια θεωρείται ως ο πρώτος αρχιμάγειρας της χώρας μας πολλές δεκαετίες πριν την έλευση των δεκάδων master chefs που κατακλύζουν σήμερα τις κουζίνες αλλά και τα τηλεοπτικά κανάλια.

O Nικ. Τσελεμεντές

Billy.

Τι είπαν εχθροί και φίλοι για τους Έλληνες στο Β’ ΠΠ

Η ηρωική στάση και η τεράστια συμβολή των Ελλήνων στη νίκη κατά των δυνάμεων του άξονα, όπως αποτυπώνεται από τις δηλώσεις εχθρών και φίλων.

Χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να επιβεβαιώσω ότι μόνο οι Έλληνες, απ’ όλους τους αντιπάλους που μας αντιμετώπισαν, πολέμησαν με το μεγαλύτερο θάρρος και περισσότερο αψήφισαν το θάνατο.
Αδόλφος Χίτλερ

Η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει στο ελάχιστο τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, οι οποίες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για τη νικηφόρα έκβαση της κοινής προσπάθειας των εθνών, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για την ανθρώπινη ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Εάν δεν ήταν η ανδρεία των Ελλήνων και το θάρρος τους, η έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα ήταν ακοθόριστη.
Γουίνστον Τσώρτιλ

Μέχρι τώρα συνηθίζαμε να λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες.
Γουίνστον Τσώρτιλ

Όταν νικήσουμε, θα μπούμε στη Βουλγαρία ως τιμωροί, στη Γιουγκοσλαβια ως ελευθερωτές και στην Ελλάδα ως προσκυνητές ..
Ιωσήφ Στάλιν

Εάν οι Ρώσοι κατόρθωσαν να προβάλλουν αντίσταση στην είσοδο της Μόσχας για να σταματήσουν και να αποτρέψουν το γερμανικό χείμαρρο, το οφείλουν στους Έλληνες, οι οποίοι καθυστέρησαν τις γερμανικές μεραρχίες, την ώρα που θα μπορούσαν να μας κάνουν να γονατίσουμε.
Στρατηγός Ζούκοφ (Σοβιετική Ένωση)

Η Μάχη της Πίνδου άλλαξε τον ρου της Ιστορίας
Στρατηγός Σματς (Πρόεδρος Νοτιοαφρικανικής Ένωσης)

Πολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και νικήσατε. Μικροί εναντίον μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν ήταν δυνατόν να γίνει αλλιώς διότι είστε Έλληνες. Κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι θα σας ευγνωμονούμε
Ραδιοφωνικός Σταθμός Μόσχας

Είμαι ανίκανος να δώσω το κατάλληλο εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας.
Τσαρλς Ντε Γκωλ

Πηγή

To χρώμα της παλιάς Αθήνας

  Έχουμε συνηθίσει, σε μεγάλο βαθμό, να απολαμβάνουμε την Αθήνα του χτες μέσα από την ασπρόμαυρη φωτογραφία. Το άσπρο & μαύρο που πάντα δίνει έναν ρομαντικό τόνο στο παρελθόν.
Όμως υπάρχουν και αρκετές έγχρωμες φωτογραφίες από αυτή την παλιά Αθήνα. Βέβαια αυτές αφορούν κυρίως τη περίοδο από τη δεκαετία '60 και μετά. Ίσως, για κάποιους, να μη προσδίδουν τη νοσταλγία με το τρόπο που το κάνουν οι ασπρόμαυρες, όμως σίγουρα προσδίδουν περισσότερο ρεαλισμό. Ας κάνουμε λοιπόν (άλλο) ένα ταξίδι στο χτες αυτής της πόλης, αυτή τη φορά όμως, χωρίς άσπρο και μαύρο.

Η αψίδα του Ανδριανού στις αρχές της δεκαετίας του '60.

Αρδηττού & Λεωφ. Βασ. Όλγας με την Ακρόπολη στο βάθος, το 1970.

Λίγο χαμηλότερα, κοντά στη διασταύρωση με τη Λεωφ. Βουλιαγμένης, αρχές δεκαετίας '70. Διακρίνεται ο ναός της Αγ. Φωτεινής.

 Ο Μητροπολιτικός Ναός Αθηνών το 1971. Ο χώρος μπροστά και γύρω από το ναό δεν είχε ακόμα διαμορφωθεί σε πλατεία και αποτελούσε χώρο στάθμευσης. 

Η Λεωφ. Βασ. Σοφίας τη δεκαετία του '60.

Ο Πειραιάς & το Δημοτικό Θέατρο περίπου στα τέλη της δεκαετίας του '60.

Το ρολόι του Πειραιά (παλιό δημαρχείο) αρχές ή μέσα δεκαετίας '60. Στο κτίριο αυτό ξεκίνησε να λειτουργεί, το 1875, το χρηματιστήριο πριν μεταφερθούν εκεί τα γραφεία του δήμου. Δυστυχώς, το 1968, αποφασίζεται η κατεδάφιση του (επί δημαρχίας Αρ. Σκυλίτση).  

Ξενοδοχείο "Αρκαδία" επί των οδών Μάρνης & Φαβιέρου, δεκαετία '60.

Σύνταγμα 1968.

Ελληνικές και Γαλλικές σημαίες ανεμίζουν στη πλατεία Συντάγματος και στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Δεκαετία '60

 Κόσμος κάθεται κάτω από τις μπλε ομπρέλες, με τα ξενοδοχεία του Συντάγματος να επιβάλλουν τη παρουσία τους. To υπό ανέγερση κτίριο θα στεγάσει μελλοντικά το Athens Plaza Hotel. Φωτογραφία του 1967.

Aθήνα δεκαετία '60.

Η πλατεία Ομονοίας στη μορφή που τη χαρακτήρισε μεταπολεμικά, σε δύο έγχρωμες φωτογραφίες κατά τις δεκαετίες του '60 (πάνω) και '70 (κάτω).

Billy

(photos αρχείο Billy Files)

Η Συνοδινού & το θέατρο Λυκαβηττού.

Η Άννα Συνοδινού και ο θίασος της, η "Ελληνική Σκηνή" στο Θέατρο Λυκαβηττού. Η Συνοδινού, έχοντας παραιτηθεί από το Εθνικό Θέατρο, θέλησε να δημιουργήσει ένα δικό της χώρο ώστε να ανεβάζει ελληνικά έργα, αρχαίο δράμα αλλά και σύγχρονα.
Ο χώρος βρέθηκε στο Λυκαβηττό το 1964 και η Ελληνίδα ηθοποιός υπόγραψε συμβόλαιο με τον Ε.Ο.Τ τον Φεβρουάριο του 1965, με σκοπό αυτός να κατασκευάσει το θέατρο. Ο Ε.Ο.Τ. με τη σειρά του θα εκμίσθωνε το θέατρο που θα κατασκεύαζε στην ηθοποιό, αντί της αξίας των εξόδων κατασκευής με ορίζοντα εξόφλησης τα 20 έτη.
Τα σχέδια του θεάτρου ανατέθηκαν στον αρχιτέκτονα Τ. Ζενέτο. 
Οι παραστάσεις ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 1965 και συγκεκριμένα ήδη από τον Ιούνιο, με την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή.
Ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, που έδωσε το παρόν στην εναρκτήριο παράσταση, δήλωσε: "Η έμπνευση αυτού του Θεάτρου οφείλεται στην Άννα Συνοδινού, δόξα του ελληνικού θεάτρου, που συνδυάζει  την καλλιτεχνική ευαισθησία με την ανυποχώρητη θέληση."
Λίγο αργότερα (προς τα τέλη Ιουνίου) η Συνοδινού θα ανεβάσει και τις "Εκκλησιάζουσες" του Αριστοφάνη (με τη συμμετοχή και της Δέσπως Διαμαντίδου, ενώ τη μουσική είχε γράψει ο Γ. Μαρκόπουλος).

Η εφημερίδα "Ελευθερία" αναγγέλλει τη δημιουργία του υπαίθριου θεάτρου στο Λυκαβηττό, στις 23 Φεβρουαρίου 1965, μετά τη συμφωνία της Συνοδινού με τον Ε.Ο.Τ.

Billy.
(Αρχείο Billy Files) 

Όταν η πόλις πεθαίνει.

Άλλη μια κοινωνική ταινία της Φίνος Φιλμ  θα κάνει πρεμιέρα στις 10 Μαρτίου 1969. Το "Όταν η πόλις πεθαίνει", σε σενάριο Νίκου Φώσκολου (κοινό σημείο με τις υπόλοιπες ταινίες της περιόδου 1966-1968 που αναφέρει η καταχώρηση) και σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, έκοψε 297.200 εισιτήρια και ήρθε 23η σε 108 ταινίες της σαιζόν 1968-1969.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Μαίρη Χρονοπούλου, ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο Φαίδων Γεωργίτσης, ο Βάσος Ανδρονίδης, ο Δημήτρης Μπισλάνης, η Εύα Φρυδάκη, ενώ συμμετέχουν και αρκετοί άλλοι ηθοποιοί.
Για την ιστορία, το "Κατηγορώ τους ανθρώπους" είχε κόψει 536.375 εισιτήρια (4η τη σαιζόν 1965-1966), το "Κοινωνία, ώρα μηδέν" 586.289 εισιτήρια (2η τη σαιζόν 1966-1967), το "Πυρετός στην άσφαλτο" 487.036 εισιτήρια (5η τη σαιζόν 1967-1968) και "Η λεωφόρος του μίσους" 550.847 εισιτήρια. Η τελευταία είχε προβληθεί την ίδια σαιζόν με το "Όταν η πόλις πεθαίνει" έχοντας όμως βγεί στις αίθουσες νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 1968, και ήρθε 3η σε εισπράξεις.

Billy.

Nέα από το Φάληρον.

Η ζωή των παραθεριστών του Φαλήρου, όπως τη περιγράφει η εφημερίδα ΣΚΡΙΠ στις 4 Ιουλίου 1915.

Βόλτα στο Ν. Φάληρο (1916)

(photo αρχείο Billy Files)